ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰ ਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ।'
ਧਿਕ੍ਛਬ੍ਦਪੂਰ੍ਵਮਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਡਾਂਟ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ
ਮੇਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਹृਤੈਰ੍ਮੈਥਿਲੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ਕ੍ਰਤੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾ ਨਾਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰੇ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਕਾਨ੍ਦਿਨੀਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸਯਮੰਤਕ ਲਈ, ਕਾਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਸਭ ਯਗ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਤੋਂ ਗਦਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆਇਆ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾ ਬਲੀ
ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਬੰਧੁਮਤ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਤਨਯੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸੁਮਹਾਬਲੌ
ਭੰਗਕਾਰ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਵਧੇ ਚ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍
ਭੰਗਕਾਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਪਯਾਤੇ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਜਲਨਿਧੇਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਨਾਰ੍ਹ ਮਯਿ ਮਾਨਾਰ੍ਯਕਂ ਕृਥਾਃ
ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਮੋਤੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਸੁਸਂਰੂਢੋ ऽਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਮੋਤੀ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰੁਰਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਔਖੇਪਣ ਦੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਹृष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰਵੇ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਮੋਤੀ ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਆਬਧ੍ਯ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਰਾਜਾਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ
ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵੇਦ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਪ੍ਤਿਂ ਸ ਨ ਲਭੇਤ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਪ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਤ੍ਯਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਸੱਚਾ ਹੈ।
ਭੂਤੇਰ੍ਯੁਗਨ੍ਧਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਭੌਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਯੁਗੰਧਰ ਭੂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੌਤਿਆ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਤਨਯੌ ਵृष੍ਣੇਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਸਨ: ਸ਼ਵਫਲਕ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚਾਵृष੍ਟਿਭਯਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਕੇ ਦਾ ਕੋਈ ਭੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਿषਯੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਪਰਿਵਾਸੇਨ ਪ੍ਰਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ।
ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਂਨਾਮ ਗਾਂ ਸਾ ਹਿ ਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਗਾਂਦੀਨੀ ਨਾਂ ਦੀ ਉਹ ਔਰਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।