ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਾਰ੍ਗਣੀਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਰਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਤਮਕ੍ਰੂਰਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ਾਠ੍ਯਾਦ੍ਧਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਨਾਕ੍ਰੂਰੋ ऽਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ
ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਹृਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਡਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮਯੋਧਯਤ੍
ਭੋਜ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਯ ਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਥ ਦੀ ਵਾਧੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਥ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਿਥਿਲੋਪਵਨੇ ਤਂ ਵੈ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰ ਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ।'
ਧਿਕ੍ਛਬ੍ਦਪੂਰ੍ਵਮਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਡਾਂਟ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ
ਮੇਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਹृਤੈਰ੍ਮੈਥਿਲੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ਕ੍ਰਤੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾ ਨਾਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰੇ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਕਾਨ੍ਦਿਨੀਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸਯਮੰਤਕ ਲਈ, ਕਾਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਸਭ ਯਗ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਤੋਂ ਗਦਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆਇਆ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾ ਬਲੀ
ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਬੰਧੁਮਤ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਤਨਯੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸੁਮਹਾਬਲੌ
ਭੰਗਕਾਰ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ,
ਵਧੇ ਚ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍
ਭੰਗਕਾਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਪਯਾਤੇ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਜਲਨਿਧੇਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਨਾਰ੍ਹ ਮਯਿ ਮਾਨਾਰ੍ਯਕਂ ਕृਥਾਃ
ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਮੋਤੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਸੁਸਂਰੂਢੋ ऽਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਮੋਤੀ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰੁਰਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਔਖੇਪਣ ਦੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।