ਤਥਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਚੈਵ ਪਿਤਾ ਕृष੍ਣਯ ਤਾਂ ਦਦੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਤ੍ਤ ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੋਜੇਨ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜ ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਧਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਮਣਿਂ ਚੈਵ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਭੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਯਂ ਕਾਰਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਬੋਧ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚੇਤ੍ਯੁਤ
ਉਸਨੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਦੱਸੋ।
ਮਮ ਵੈ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਸਾਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰੋ ਪਈ।
ਕਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਸਾਤਯਕੀ ਨੂੰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਹਲਿਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਾਰ੍ਗਣੀਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਰਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਤਮਕ੍ਰੂਰਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ਾਠ੍ਯਾਦ੍ਧਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਨਾਕ੍ਰੂਰੋ ऽਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ
ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਹृਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਡਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮਯੋਧਯਤ੍
ਭੋਜ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਯ ਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਥ ਦੀ ਵਾਧੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਥ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਿਥਿਲੋਪਵਨੇ ਤਂ ਵੈ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰ ਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਦੇ।'
ਧਿਕ੍ਛਬ੍ਦਪੂਰ੍ਵਮਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਡਾਂਟ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ
ਮੇਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਹृਤੈਰ੍ਮੈਥਿਲੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ਕ੍ਰਤੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾ ਨਾਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰੇ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਕਾਨ੍ਦਿਨੀਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸਯਮੰਤਕ ਲਈ, ਕਾਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ,
ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਸਭ ਯਗ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਤੋਂ ਗਦਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਲਿਆਇਆ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾ ਬਲੀ
ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਬੰਧੁਮਤ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।