ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਚ ਬਿਲਂ ਕृष੍ਣੇ ਵਸੁਦੇਵਾਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਾਂਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਂਬਵਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਾਂਬਵਾਂਨ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਣਿਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂਬਵਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਣੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਮਣਿਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਹਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਏਵਂ ਸ ਮਣਿਮਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰ ਕੇ,
ਕਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਂਬਵਤੀਮੁਵਾਹ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਫਿਰ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਪ੍ਤਿਂ ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੇਹ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ—
ਦਸ਼ ਤ੍ਵਾਸਨ੍ਸਤ੍ਰਜਿਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਸੁਤਾਃ
ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਦੀ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਵੀਰੋ ਵਾਤਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਬਹੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਸੀ, ਹਵਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਤਪਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਕੁਮਾਰੀਸ੍ਤੁ ਤਿਸ੍ਰੋ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ।
ਤਥਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਚੈਵ ਪਿਤਾ ਕृष੍ਣਯ ਤਾਂ ਦਦੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਤ੍ਤ ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੋਜੇਨ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜ ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਧਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਮਣਿਂ ਚੈਵ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਭੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਯਂ ਕਾਰਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਬੋਧ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚੇਤ੍ਯੁਤ
ਉਸਨੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਦੱਸੋ।
ਮਮ ਵੈ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਸਾਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰੋ ਪਈ।
ਕਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਸਾਤਯਕੀ ਨੂੰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਹਲਿਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਾਰ੍ਗਣੀਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਰਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਤਮਕ੍ਰੂਰਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ਾਠ੍ਯਾਦ੍ਧਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਨਾਕ੍ਰੂਰੋ ऽਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ
ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਹृਦਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਡਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮਯੋਧਯਤ੍
ਭੋਜ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਯ ਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਥ ਦੀ ਵਾਧੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਥ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਿਥਿਲੋਪਵਨੇ ਤਂ ਵੈ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।