ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਨਂ ਸ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਪਦਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਪੌਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭੇ।
ਅਨ੍ਵੇषਯਤ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਸੀ।
ਪਦੈਰਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਗੁਹਾਮृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾਦਵਃ
ਯਾਦਵ ਨੇ ਭਾਲ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਤ੍ਯਾਥ ਮਣਿਨਾ ਮਾਰੋਦੀਰਿਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਰੋ ਨਾ।'
ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹਃ ਸਿਂਹੋ ਜਾਂਬਵਤਾ ਹਤਃ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਾਂਬਵਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤੀਕृਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਯਯੌ ਬਿਲਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲਮਞ੍ਜਸਾ
ਭਗਵਾਨ ਸਿੱਧਾ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਬਿਲੇ ਜਾਂਬਵਤਾ ਸਹ
ਉਥੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਬਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਚ ਬਿਲਂ ਕृष੍ਣੇ ਵਸੁਦੇਵਾਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਾਂਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਂਬਵਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਾਂਬਵਾਂਨ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਣਿਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂਬਵਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਣੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਮਣਿਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਹਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਏਵਂ ਸ ਮਣਿਮਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰ ਕੇ,
ਕਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਂਬਵਤੀਮੁਵਾਹ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਫਿਰ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਪ੍ਤਿਂ ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੇਹ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ—
ਦਸ਼ ਤ੍ਵਾਸਨ੍ਸਤ੍ਰਜਿਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਸੁਤਾਃ
ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਦੀ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਵੀਰੋ ਵਾਤਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਬਹੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਸੀ, ਹਵਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਤਪਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਕੁਮਾਰੀਸ੍ਤੁ ਤਿਸ੍ਰੋ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ।
ਤਥਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਚੈਵ ਪਿਤਾ ਕृष੍ਣਯ ਤਾਂ ਦਦੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਤ੍ਤ ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਭੋਜੇਨ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜ ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਧਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਮਣਿਂ ਚੈਵ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਭੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਯਂ ਕਾਰਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਬੋਧ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚੇਤ੍ਯੁਤ
ਉਸਨੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਦੱਸੋ।
ਮਮ ਵੈ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਸਾਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰੋ ਪਈ।
ਕਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਸਾਤਯਕੀ ਨੂੰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਹਲਿਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।