ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਥਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਗ੍ਨਿਸਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯੇਨ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਯਮਂ ਤਕਂ ਨਾਮਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸਯਾਮੰਤਕ' ਨਾਂ ਦਾ ਮੋਤੀ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ੍ਮਾਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਨਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਸਤਰਾਜਿਤ' ਦਾ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਵਰ੍षੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਥਾ
ਵਰਖਾ-ਦੇਵ ਨੇ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨ ਚ ਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜਹਾਰ ਚ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਸਿਂਹਾਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਯਾਮੰਤਕ ਮੋਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ।
ਆਦਾਯ ਚ ਮਣਿਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮੋਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਣਿਂ ਗृਧ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਵਾਨਾਸ੍ਤਮੇਵ ਵਿਸ਼ਸ਼ਙ੍ਕਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਗਿੱਧ ਕੋਲ ਮੋਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਨਂ ਸ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਪਦਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਪੌਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭੇ।
ਅਨ੍ਵੇषਯਤ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਸੀ।
ਪਦੈਰਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਗੁਹਾਮृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾਦਵਃ
ਯਾਦਵ ਨੇ ਭਾਲ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਤ੍ਯਾਥ ਮਣਿਨਾ ਮਾਰੋਦੀਰਿਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਰੋ ਨਾ।'
ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹਃ ਸਿਂਹੋ ਜਾਂਬਵਤਾ ਹਤਃ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਾਂਬਵਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤੀਕृਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਯਯੌ ਬਿਲਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲਮਞ੍ਜਸਾ
ਭਗਵਾਨ ਸਿੱਧਾ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਬਿਲੇ ਜਾਂਬਵਤਾ ਸਹ
ਉਥੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਬਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਚ ਬਿਲਂ ਕृष੍ਣੇ ਵਸੁਦੇਵਾਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਾਂਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਂਬਵਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਾਂਬਵਾਂਨ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਣਿਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂਬਵਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਣੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਮਣਿਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਹਾਤ੍ਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਏਵਂ ਸ ਮਣਿਮਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰ ਕੇ,
ਕਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਂਬਵਤੀਮੁਵਾਹ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਫਿਰ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਪ੍ਤਿਂ ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੇਹ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ—
ਦਸ਼ ਤ੍ਵਾਸਨ੍ਸਤ੍ਰਜਿਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਸੁਤਾਃ
ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਦੀ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਵੀਰੋ ਵਾਤਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਬਹੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਸੀ, ਹਵਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਤਪਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਕੁਮਾਰੀਸ੍ਤੁ ਤਿਸ੍ਰੋ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸਨ।