ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭੋਜਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਕੀਰਤਿਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਬੋਜ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥ ਯੋਧਾ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਧृष੍ਟੈਰ੍ਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਸਾਦ੍ਰੀ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਮੀਢ੍ਵਾਂਸਮੇਵ ਚ
ਸਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਮੀਢਵਾਂਸ ਵੀ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਨਿਘ੍ਨੋ ਨਿਘ੍ਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਅਨਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨ ਸੀ, ਤੇ ਨਿਘਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਖਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਤਰਾਜਿਤ ਲਈ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰਾ।
ਤੋਯਂ ਕੂਲਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਯਯੌਰਵਿਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੁਸ੍ਪष੍ਟਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਸਾਫ਼-ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਯਥੈਵ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਓਹੇ ਜੁਗਤ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਕੋ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵਿਵਸ੍ਵਂਸ੍ਤੇ ਸਖ੍ਯੇਨੋਪਗਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਸ੍ਵਕਣ੍ਠਾਦਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਬਬਨ੍ਧ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਥਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਗ੍ਨਿਸਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯੇਨ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਯਮਂ ਤਕਂ ਨਾਮਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸਯਾਮੰਤਕ' ਨਾਂ ਦਾ ਮੋਤੀ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ੍ਮਾਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਨਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਸਤਰਾਜਿਤ' ਦਾ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਵਰ੍षੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਥਾ
ਵਰਖਾ-ਦੇਵ ਨੇ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨ ਚ ਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜਹਾਰ ਚ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਸਿਂਹਾਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਯਾਮੰਤਕ ਮੋਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ।
ਆਦਾਯ ਚ ਮਣਿਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮੋਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਣਿਂ ਗृਧ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਵਾਨਾਸ੍ਤਮੇਵ ਵਿਸ਼ਸ਼ਙ੍ਕਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਗਿੱਧ ਕੋਲ ਮੋਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਨਂ ਸ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਪਦਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਪੌਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਭਿਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭੇ।
ਅਨ੍ਵੇषਯਤ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਸੀ।
ਪਦੈਰਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਗੁਹਾਮृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾਦਵਃ
ਯਾਦਵ ਨੇ ਭਾਲ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੀਡਯਨ੍ਤ੍ਯਾਥ ਮਣਿਨਾ ਮਾਰੋਦੀਰਿਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਣੀ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਰੋ ਨਾ।'
ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹਃ ਸਿਂਹੋ ਜਾਂਬਵਤਾ ਹਤਃ
ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਾਂਬਵਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤੀਕृਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਯਯੌ ਬਿਲਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ऋਕ੍ਸ਼ਬਿਲਮਞ੍ਜਸਾ
ਭਗਵਾਨ ਸਿੱਧਾ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਬਿਲੇ ਜਾਂਬਵਤਾ ਸਹ
ਉਥੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਬਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।