ਸਂਯੋਜ੍ਯਾ ਤ੍ਮਾਨਮੇਵਂ ਸ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਜਲਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਣਾਸ਼ਾ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ।
ਕਲ੍ਯਾਣਤ੍ਵਾਨ੍ਨਰਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਿਮ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੰਗੀਅਤ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਨਦੀ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਈ।
ਨਾਭਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਯਸ੍ਯਾਮੇਵਂਵਿਧਃ ਸੁਤਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਹਂ ਭਵਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਹਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣਾਂਗਾ।
ਅਥ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੀ ਤੁ ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ, ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਧਤ੍ਤ ਗਰ੍ਭੇ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਮੁਦਾ ਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਦੇਵਾਵृਧਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਨੇ ਪਾਲਿਆ।
ਗੁਣਾਨ੍ਦੇਵਾਵृਧਸ੍ਯਾਪਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਬਭ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵਾਵृਥਃ ਸਮਃ
ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਵੀ।
ਯੇਮृਤਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਬ੍ਰੋਰ੍ਦੇਵਾਵृਧਾਦਪਿ
ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਬਭਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।
ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭੋਜਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਕੀਰਤਿਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਬੋਜ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਥ ਯੋਧਾ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਧृष੍ਟੈਰ੍ਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਸਾਦ੍ਰੀ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਮੀਢ੍ਵਾਂਸਮੇਵ ਚ
ਸਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਮੀਢਵਾਂਸ ਵੀ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਨਿਘ੍ਨੋ ਨਿਘ੍ਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਅਨਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨ ਸੀ, ਤੇ ਨਿਘਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਖਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਤਰਾਜਿਤ ਲਈ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰਾ।
ਤੋਯਂ ਕੂਲਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਯਯੌਰਵਿਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੁਸ੍ਪष੍ਟਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਸਾਫ਼-ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਯਥੈਵ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਓਹੇ ਜੁਗਤ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਕੋ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵਿਵਸ੍ਵਂਸ੍ਤੇ ਸਖ੍ਯੇਨੋਪਗਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਸ੍ਵਕਣ੍ਠਾਦਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਬਬਨ੍ਧ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਥਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਗ੍ਨਿਸਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯੇਨ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਯਮਂ ਤਕਂ ਨਾਮਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸਯਾਮੰਤਕ' ਨਾਂ ਦਾ ਮੋਤੀ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ੍ਮਾਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਨਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਸਤਰਾਜਿਤ' ਦਾ ਵਧੀਆ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਵਰ੍षੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਥਾ
ਵਰਖਾ-ਦੇਵ ਨੇ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨ ਚ ਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜਹਾਰ ਚ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਸਿਂਹਾਦ੍ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਯਾਮੰਤਕ ਮੋਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ।
ਆਦਾਯ ਚ ਮਣਿਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮੋਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਣਿਂ ਗृਧ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਵਾਨਾਸ੍ਤਮੇਵ ਵਿਸ਼ਸ਼ਙ੍ਕਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਗਿੱਧ ਕੋਲ ਮੋਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ।