ਕृਤਾਨਿ ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਰਮ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦੀਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਪੈਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਵੇਦੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਯੂਪ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਮਹਿਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ।
ਰਥੀ ਰਾਜਾ ਸਾਨੁਚਰੋ ਯੋਗਾਚ੍ਚੈਵਾਨੁਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਰਾਜਾ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਸ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਭਾਕ੍ਸ ਮ੍ਰਾਟ੍ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜੁਨੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਵਰਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਬਣਿਆ।
ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੈਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਭਾਸਕਰ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਕੋਟਕਸਭਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਕਰਕੋਟਕ ਦੀ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨੇਵ ਸੁਖੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਖ ਵਿਚ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲਿਆ।
ਊਰ੍ਮਿਮੁਕ੍ਤਾਰ੍ਤ੍ਤਸਨ੍ਨਾਦਾ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ
ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਨਰਮਦਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਚਕਾਰੋਦ੍ਵृਤ੍ਤਵੇਲਂ ਤਮਕਾਲੇ ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੰਢਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਆਂ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਲੀਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਡੁੱਬ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤਿਤਾਵਿਦ੍ਧਫੇਨੌਘਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਦੁਸ੍ਸਹਮ੍
ਗਿਰ ਕੇ, ਝਾਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਹੋਈ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਸਹਿਣ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਸਹਸਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਭੀਤਾ ਭੀਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕਦਲੀਖਞ੍ਚ ਨਿਵਾਤੇਸ੍ਤਮਿਤਾ ਇਵ
ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਰੁਕਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਲਙ੍ਕੇਸ਼ਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਕੇ—
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਧਯਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਜ੍ਯਾਤਲਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਅਹੋ ਮृਧੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੋ ऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਵਾਹ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭਾਰਗਵ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤृषਿਤੇਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ।
ਪੁਰਾਣਿ ਘੋषਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿੰਡ, ਗਾਂਵ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ—
ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੀ—
ਸ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਯਂ ਲੇਭੇ ਵਰੁਣਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਵਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦਰ੍ਜੁਨਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਨ੍ਯੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।