ਨਿਕੁਂਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਯਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਨਿਕੁੰਭਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸਤੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਯਾਂ ਵੈ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਫਲਦਾਇਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਸਨ੍ਵੈ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਰੂਪਸਂਵੇषੈਸ੍ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੁਗੁਪ੍ਸਤੇ ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਹ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਲਜ੍ਜਤੇ ਨ ਵੈ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹੈ; ਹਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਦਾ ਹਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਥਾਗਮਤ੍
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਫਿਰ ਹਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ।
ਨੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਨਯ ਮਾਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਚੱਲ।
ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਸਣ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਦੁਜਨਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥਾਂ ਚਾਹੀ।
ਦਿਵੋਦਾਸੇਨ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਨਗਰੀਂ ਭਵਃ
ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਸਿਆ ਜਾਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਕੁਂਭਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤੇ ऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇ ਰੋਚਯਾਨਘ
ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਥਾਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਾ ਤੁਮਹਤੀ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਬੜੀ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਅਚੰਭੀ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਾਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮਹਿषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਟਾ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਯਸ਼ਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਪੂਜਾਂ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯਾਚਤ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਕੁਂਭਃ ਕਾਰਣੇਨ ਤੁ
ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਜਾਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਯਾਚਿਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੰਗਿਆ।
ਅਤੋ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਪੂਜਾ ਤੁ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਕਿਲ੍ਬਿषੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬੁਰਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਗ੍ਨਮਾਯਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਸ਼ਪਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪੁਰੀ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਚਾਨਕ ਤੇਰੀ ਨਗਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਨਿਕੁਂਭਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਮਥਾਨਯਤ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤੁਲ੍ਯਾਂ ਦੇਵਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ਤੁ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮੀਸ਼ਾਨੋ ਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।