ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨृਪੋ ਦੀਰ੍ਘਤਪਾਸ੍ਤਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਨृਪਮ੍
ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹਾਂ ਜੀ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵ ਰੋਗਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮष੍ਟਧਾ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕੇਤੁਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਜ੍ਞੇ ਭੀਮਰਥੋ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਕੇਤੁਮਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਰਥਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਦਿਵੋਦਾਸ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਧਿਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕਸ਼ੇਮਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੱਸਾਇਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਲੀ ਰਹੇਗਾ।
ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗੋਮਤ੍ਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਸੁਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਸਾਇਆ।
ਨਿਕੁਂਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਯਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਨਿਕੁੰਭਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸਤੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਯਾਂ ਵੈ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਫਲਦਾਇਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਸਨ੍ਵੈ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਰੂਪਸਂਵੇषੈਸ੍ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੁਗੁਪ੍ਸਤੇ ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਹ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਲਜ੍ਜਤੇ ਨ ਵੈ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹੈ; ਹਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਦਾ ਹਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਥਾਗਮਤ੍
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਫਿਰ ਹਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ।
ਨੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਨਯ ਮਾਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਚੱਲ।
ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਸਣ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਦੁਜਨਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥਾਂ ਚਾਹੀ।
ਦਿਵੋਦਾਸੇਨ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਨਗਰੀਂ ਭਵਃ
ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਸਿਆ ਜਾਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਪੁਰੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਕੁਂਭਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤੇ ऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇ ਰੋਚਯਾਨਘ
ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਥਾਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਾ ਤੁਮਹਤੀ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਬੜੀ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਅਚੰਭੀ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਾਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮਹਿषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਟਾ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਯਸ਼ਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਪੂਜਾਂ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯਾਚਤ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਕੁਂਭਃ ਕਾਰਣੇਨ ਤੁ
ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ।