ਸ ਸਂਭੂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ऽਮृਤੇ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਦ੍ਯਃਸਂਸਿਦ੍ਧਕਾਰ੍ਯਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਖਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ,
ਅਬ੍ਜਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਂ ਤਨਯੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਉਹੀ ਕਿਹਾ।
ਵੇਦੇषੁ ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਵਿਧਿਹੋਤ੍ਰਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਅਰ੍ਵਾਕ੍ਸੂਤੋ ऽਸਿ ਹੇ ਦੇਵ ਤਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਤਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਅਣਿਮਾਦਿਯੁਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਚਾ (ਚ) ਤੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਘृਤੈਰ੍ਗਵ੍ਯੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਚਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਭਾਵੀਹ੍ਯਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਜਯੋਨਿਨਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ; ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨृਪੋ ਦੀਰ੍ਘਤਪਾਸ੍ਤਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਨृਪਮ੍
ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹਾਂ ਜੀ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵ ਰੋਗਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮष੍ਟਧਾ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕੇਤੁਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਜ੍ਞੇ ਭੀਮਰਥੋ ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਕੇਤੁਮਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਰਥਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ।
ਦਿਵੋਦਾਸ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਧਿਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕਸ਼ੇਮਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੱਸਾਇਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖਾਲੀ ਰਹੇਗਾ।
ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗੋਮਤ੍ਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਸੁਹਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਸਾਇਆ।
ਨਿਕੁਂਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਯਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਨਿਕੁੰਭਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸਤੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਯਾਂ ਵੈ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਫਲਦਾਇਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਸਨ੍ਵੈ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਰੂਪਸਂਵੇषੈਸ੍ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੁਗੁਪ੍ਸਤੇ ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਹ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਲਜ੍ਜਤੇ ਨ ਵੈ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹੈ; ਹਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਦਾ ਹਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਥਾਗਮਤ੍
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਫਿਰ ਹਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ।
ਨੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਨਯ ਮਾਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਚੱਲ।
ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਸਣ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਦੁਜਨਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਥਾਂ ਚਾਹੀ।
ਦਿਵੋਦਾਸੇਨ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਨਗਰੀਂ ਭਵਃ
ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਸਿਆ ਜਾਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।