ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਚੈਵ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰਲਙ੍ਕृਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਭਾ ਦਿੱਤੀ,
ਉਤ੍ਤਰੇ ਯਾਮੁਨੇ ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ,
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਲੋਕੇ ਵਿਦਿਤਾ ਆਯੁਰ੍ਦ੍ਧੀਮਾਨਮਾਵਸੁਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਆਯੁਸ, ਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਆਵਸੁ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਅਮਾਵ ਸੋਸ੍ਤੁ ਵੈ ਜਾਤੇ ਭੀਮੋ ਰਾਜਾਥ ਵਿਸ਼੍ਵਚਿਤ੍
ਅਮਾਵਸੁ ਤੋਂ ਭੀਮ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਚਿਤ।
ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਹੋਤ੍ਰੋ ऽਭੂਨ੍ਮਹਾਬਲ
ਕਾਂਚਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੁਹੋਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਗਤ੍ਯ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਤਤੇ ਯ੫ਕਰ੍ਮਣਿ
ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋਏ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਈ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਗੰਗਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਾ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਤਦਾਰਾਜਰ੍षਿਣਾ ਪੀਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਗੰਗਾ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—
ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੌਤ੍ਰੀਂ ਤੁ ਕਾਵੇਰੀਂ ਜਹ੍ਨੁਰਾਵਹਤ੍
ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ।
ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਹ੍ਨੁਭਾਰ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਕਾਵੇਰੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਜਹਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਕਾਵੇਰ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਅਜਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ ਜਨਮਿਆ।
ਬਭੂਵ ਮृਗ ਸ਼ੀਲਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਂਬਃ ਕੁਸ਼ਾਨਾਭਸ਼੍ਚ ਅਮੂਰ੍ਤਰਯਮੋ ਵਸੁਃ
ਕੁਸ਼ਾਂਬਾ, ਕੁਸ਼ਾਨਾਭਾ, ਅਮੂਰਤ ਰਯਸ ਤੇ ਵਸੁ—
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਵੈ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਪਸ਼੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਰ੍ਥਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨਨੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਗਾਧਿਰ੍ਨਾਮਾਭਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਧੀ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਕੌਸ਼ਿਕ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਭਾਗਾ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੁ ਵੈ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਭਾਰਗਵ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਅਥਾਵੋਚਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ऋਚੀਕੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੀਕ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧृਤਿਮਨ੍ਤਂ ਤਪੋਧਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਧੀਰਜ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮृਚੀਕੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੀਕ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ—
ਗਾਧਿਃ ਸਦਾਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ऋਚੀਕਾਸ਼੍ਰਮਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਾਧੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਚੀਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਚਰੁਦ੍ਵਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ऋषੇਃ ਸ੍ਤ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਦੋ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਏ।
ਮਾਤਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯੈ ਦੈਵੈਨ ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਚਰੁਂ ਦਦੌ
ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਗਰ੍ਭਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਿਆ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਾਮृਚੀਕਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੋਗੇਨਾਪ੍ਯਵਮृਸ਼੍ਯ ਚ
ਰਚੀਕ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਮਾਤ੍ਰਾਸਿ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਚਰੁਵ੍ਯਤ੍ਯਾਸਹੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਬਦਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਮਾਤਾ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਭੂਤਂ ਤਪੋਧਨਮ੍
'ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਣੇਗੀ, ਹੇ ਤਪਸੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ,