ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਂਭੂਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਨਰਮਦਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ; ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਰਾਵਣੇਨ ਹਤੋ ਯੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਦृषਦ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਚ ਸੁਮਤਿਰ੍ਨृਪਃ
ਹਰਯਸ਼ਵ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਸੁਮਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਆਸੀਤ੍ਤ੍ਰਿਧਨ੍ਵਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਯ੍ਯਾਰੁਣਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਿਦਰ੍ਭਸ੍ਯ ਤ੍ਦृਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਾਦ੍ਬਲਾਚ੍ਚ ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਸਂਹਰ੍षੇਣ ਬਲੇਨ ਚ
ਇੱਛਾ, ਤਾਕਤ, ਭੁਲਾਵੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਕਰਕੇ,
ਤਮਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤਾ ਭਯ੍ਯਾਰੁਣੋ ऽਤ੍ਯਜਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਭੈਯਾਰੁਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤਰਂ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦੇਕਃ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮੀਤਿ ਵੈ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?'
ਨਾਹਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਕੁਲਪਾਂਸਨ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਨ ਚੈਨਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ऽਵਸਦ੍ਧੀਰਃ ਪਿਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਪਿਤਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਂਪੂਰ੍ਮਾਸ੍ਤੇਨਾਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਅਨਿਆਇਕਤਾ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਾਨੂਪੇ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਕ੍ਰੀਣਾਦ੍ਗੋਸ਼ਤੇਨ ਵੈ
ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮਹਰ੍षਿਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਉਹ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮਨੁਕਂਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਤਾਤ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਉਸ਼ਿਕ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਬਭਾਰ ਵਿਨਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਨਯ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸੇ ਤਨ੍ਮਾਂਸਮਨਯਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਸ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦਭਜਨ੍ਨृਪੇ ਤੁ ਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤੇ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਯਾਜ੍ਯੋਤ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਸਂਯੋਗਾਦ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਯਜਨ ਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵਸਿष੍ਠੇ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੁਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਕਾਰਣੇਨ ਵੈ
ਮੁਨੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਤਾਂ ਵੈ ਹृਤਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਰੋषਂ ਵਸਿष੍ਠੇ ਮਨਸਾਕਰੋਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।
ਨ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ऽਬੁਧ੍ਯਦੁਪਾਂਸ਼ੁਵ੍ਰਤਮਸ੍ਯ ਵੈ
ਪਰ ਸਤਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਚੁਪ ਚਲ ਰਹਾ ਵ੍ਰਤ ਸੀ।
ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸृਤੇਯਂ ਚ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨष੍ਟੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਮਾਂਸੇ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਮਾਂਸ ਦੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ,