ਮृਗਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਆਗਤੇ ਹਿ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ੈ ਤੁ ਸਮਾਂਸੇ ਮਹਸੈਨਿਕੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ, ਵੱਡਾ ਸੈਨਿਕ, ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ,
ਤਥੇਤਿ ਚੋਦਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਨੇਨੋਪਹਤਂ ਮਾਂਸਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਮਾਸ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਪੂਰ੍ਵਮਮਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ऽਨਘ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ:
ਸ਼ਸ਼ਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸੇ ऽਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਪੂਰ੍ਵਮਦ੍ਯ ਤੁ
ਤੂੰ, ਨਿਰਦਈ, ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਖਾ ਗਿਆ।
ਏਵਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਣਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਾਤ੍ਸੁਤਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਗਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਚਾਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਵਾਲਾ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਨਸਾ ਪੂਰ੍ਣੋ ਰਾਜ੍ਯਾਵਸ੍ਥੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਵਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਾ ਵਿਧਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਏ।
ਏਤਨ੍ਮਾਂਸਸ੍ਯ ਮਾਂਸਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਮਾਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵृषਭੂਤਸ੍ਯ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਜਯਤੇ ਪੁਰਾ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਕੁਤਸਥ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਨਮਿਆ।
ਅਨੇਨਾਸ੍ਤੁ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪृਥੁਸ਼੍ਚਾਨੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਕਕੁਤਸਥ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਧ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਵਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਅੰਧਰਾ ਤੋਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਵਸਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸ਼ਾਵਸਤ ਦਾ ਵਾਰਸ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ ਸੀ।
ਯਸ੍ਤੁ ਧੁਨ੍ਧੁਵਧਾਦ੍ਰਾਜਾ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧੁੰਦੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਧੁੰਦੁਮਾਰ' ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਮਿਲੀ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍
ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ ਨੂੰ 'ਧੁੰਦੁਮਾਰ' ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਮਿਲੀ?
ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਨਿष੍ਣਾਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਸਨ।
ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ੂਰਮੁਤ੍ਤਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਧਰਮੀ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਰਾਜਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਮੁਤਙ੍ਕਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਉਤੰਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਛਰ੍ਤੁਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਤਪ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾਲੁਕਾਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲਿਆਟਾ ਪਿਆ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤਦਾ ਮਹੀ ਤਤ੍ਰ ਚਲਤਿ ਸ੍ਮ ਸਕਾਨਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਮਾਵृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਭੂਮਿਕਂਪਨਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤੇਨ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ੍ਵ ਆਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ਵਿष੍ਮੁਸ੍ਤੇਜਸਾਪ੍ਯਾਯਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ; ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।