ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਮਾ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਮृਸ਼੍ਯ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਗੁਣਂ ਭृਗੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੰਨ ਵਾਲੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਗਤਿਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਕਰਕ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰਭਸਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪੇ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੈੜਾ ਭਾਰਗਵ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਉਠੀ।
ਸਂਧਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅਸਤਰ ਜੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਦਿਗ੍ਦਾਹਭ੍ਰਪਟਲੈਰਭਵਨ੍ਸਂਵृਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ।
ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਮਿਰਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭੂਤਸਂਰਕ੍ਤਮਣ੍ਡਲਃ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦਰਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਲਾਲ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਧੂਮੋਦ੍ਗਾਰਾਤਿਭੀषਣਮ੍
ਉਠਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'।
ਧਨੁਰ੍ਵਿਕਰ੍षਮਾਣਂ ਤਂ ਸ੍ਫੁਰਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਗ੍ਰਸਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਕੋਦਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਂ ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਕृष੍ਟਧਨੁषਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਮੁਗ੍ਰਂ ਰਵੇਰਿਵ
ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਸਮਜ੍ਵਾਲਾਭੀषਣਂ ਸ੍ਫੁਰਤੋ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਪਰੀਤਸ੍ਯਾਤਿਰੌਦ੍ਰਤਾਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਪੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਟਚਾਪਸ੍ਯ ਭृਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਮ੍
ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਭੰਨੇ ਹੋਏ ਭੌਂਵਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਵਪੁषਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਧੂਮਪਟਲੈਃ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦਸ੍ਤ੍ਰਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਪ ਰਿਤਾਪਪਰਾਹਤਃ
ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਤਿਮਿਗ੍ਰਾਹਨਕ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯਾਹਿਕਚ੍ਛਪਾਃ
ਤਿਮਿੰਗਲ, ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ, ਸੱਪ ਤੇ ਕੱਛੂਏ,
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਨਿਪਤਤ੍ਤਾਮ੍ਯਨ੍ਨਾਨਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਧਤੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਅ ਨਾਲ, ਉੱਛਲਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਮਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤ੍ਰਾਸਰਾਸਂ ਚ ਵਿਪੁਲਮਂਭਸਾ ਪ੍ਲਵਤਾ ਸਹ
ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਡਰ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰਾਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਃ ਫੂਤ੍ਕृਤਾਸ਼ੇष ਭੀषਣਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੀਰ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਪਵਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਲਯਾਬ੍ਧੇਰਿਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵ੍ਯਾਕੁਲਾਂਭਸਃ
ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਇੰਨਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਿਦ੍ਧਾਕੁਲਿਤਜਲਘੋषੇਣ ਭੂਯਸਾ
ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈਆਂ।
ਪਰਿਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਪਰਿਵੀਤਜਲਾਵਿਲਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਗੰਦਲਾ ਤੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਕੋਦਣ੍ਡਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਪਯੋਨਿਧਿਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭਯਕਂਪਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ਤਤੋ ਨਦਨਦੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।