ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਲਹਰੀਸ਼ਤਫੇਨੌਘਸੋਭਿਤਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਫੇਨ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਰਲੈਰ੍ਲਹਰੀਕਣਸ਼ੀਤਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸਮ੍
ਮਹਾਂਬਲਵਾਨ ਨੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਥੱਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਮੇਘਗਂਭਿਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਧृਙ੍ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚੇਤੋ ਦੇਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ।
ਨ ਚਚਾਲ ਨਿਜਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨृਪ ਧੀਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।
ਨ ਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤਿਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਨਾਭ੍ਯਧਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਤਿ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਵਿਦੁषਾ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਸ੍ਤੋਯਮਰ੍ਣਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਰੁषਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਮਾ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਮृਸ਼੍ਯ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਗੁਣਂ ਭृਗੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੰਨ ਵਾਲੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਗਤਿਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਕਰਕ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰਭਸਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪੇ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੈੜਾ ਭਾਰਗਵ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਉਠੀ।
ਸਂਧਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅਸਤਰ ਜੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਦਿਗ੍ਦਾਹਭ੍ਰਪਟਲੈਰਭਵਨ੍ਸਂਵृਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ।
ਮਨ੍ਦਰਸ਼੍ਮਿਰਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭੂਤਸਂਰਕ੍ਤਮਣ੍ਡਲਃ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦਰਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਲਾਲ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਧੂਮੋਦ੍ਗਾਰਾਤਿਭੀषਣਮ੍
ਉਠਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'।
ਧਨੁਰ੍ਵਿਕਰ੍षਮਾਣਂ ਤਂ ਸ੍ਫੁਰਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਗ੍ਰਸਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਕੋਦਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਂ ਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਕृष੍ਟਧਨੁषਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਮੁਗ੍ਰਂ ਰਵੇਰਿਵ
ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਸਮਜ੍ਵਾਲਾਭੀषਣਂ ਸ੍ਫੁਰਤੋ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੰਤਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਪਰੀਤਸ੍ਯਾਤਿਰੌਦ੍ਰਤਾਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਪੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਟਚਾਪਸ੍ਯ ਭृਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਮ੍
ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਭੰਨੇ ਹੋਏ ਭੌਂਵਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਵਪੁषਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਧੂਮਪਟਲੈਃ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦਸ੍ਤ੍ਰਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਪ ਰਿਤਾਪਪਰਾਹਤਃ
ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਤਿਮਿਗ੍ਰਾਹਨਕ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯਾਹਿਕਚ੍ਛਪਾਃ
ਤਿਮਿੰਗਲ, ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ, ਸੱਪ ਤੇ ਕੱਛੂਏ,