ਅਵੇਹ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਕਰ੍ਣਨਿਲਯਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਜਾਣੋ।
ਸਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਤਿਤਂ ਸਾਗਰਾਂਭਸਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸਨ, ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਪਲਬ੍ਧੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮੋ ਭਵਤਸ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ऽਪਿ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮੈਤਦਭਿਯਾਚਿਤੁਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯਾਰ੍ਮਵੋਦਕਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਹਟਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰਣੀਯਂ ਚ ਵਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹਣਾਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਮਯਾਪਿ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
ਹਥਿਆਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਪਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਪਿਤृ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਹਾਨਘਾਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕਿਙ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਤ੍ਰੇਤਿ ਮਮ ਡੋਲਾਯਤੇ ਮਨਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਤਨ੍ਨਚ੍ਯਾਵਯਤੇ ਸਤ੍ਯਦ੍ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਪਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਹਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਮਹਾਂਸ੍ਤੇਨ ਚਰਿਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਲਣ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਮਨੁਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਧਰ੍ਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਚੌ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਪਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ਤੀਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਆਕਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮਨਾਰਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੁष੍ਪਾਰਪਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧਗ੍ਰਹਸਂਹਤਿਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਿਵ ਚਾਤ੍ਮਤ੍ਵੇ ਨ੍ਯਕ੍ਕृਤਾਖਿਲਮੁਦ੍ਧਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਚਪਲੋਤ੍ਤੁਗਤਰਙ੍ਗਸ਼ਤਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਬੇਹੱਦ ਚਲਾਕ ਤੇ ਉੱਛਲਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਲਹਰੀਸ਼ਤਫੇਨੌਘਸੋਭਿਤਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਫੇਨ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਰਲੈਰ੍ਲਹਰੀਕਣਸ਼ੀਤਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸਮ੍
ਮਹਾਂਬਲਵਾਨ ਨੇ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਥੱਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਮੇਘਗਂਭਿਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਧृਙ੍ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚੇਤੋ ਦੇਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ।
ਨ ਚਚਾਲ ਨਿਜਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨृਪ ਧੀਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ।
ਨ ਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤਿਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਨਾਭ੍ਯਧਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਤਿ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਵਿਦੁषਾ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਚੁਕੋਪ ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਸ੍ਤੋਯਮਰ੍ਣਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਯੇष ਰੁषਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ।