ਆਸੇਦੁਰਚਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤਪੋਵਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਰਮ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਮੋਦਿਸੁਖਮਾਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਛਾਂ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਤ੍ਦृष੍ਟਮਨਸੋ ਯਥਾਵृਦ੍ਧਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਥੇ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੋषਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਿਵ੍ ਦੇਹਿਨਮ੍
ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਮਹਾਮੌਨਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਣਤਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੌਨਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਰਣੀਯਂ ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਦਧ੍ਵਮਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ।
ਅਵੇਹ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਕਰ੍ਣਨਿਲਯਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਜਾਣੋ।
ਸਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਤਿਤਂ ਸਾਗਰਾਂਭਸਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸਨ, ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਪਲਬ੍ਧੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮੋ ਭਵਤਸ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ऽਪਿ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮੈਤਦਭਿਯਾਚਿਤੁਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯਾਰ੍ਮਵੋਦਕਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਹਟਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰਣੀਯਂ ਚ ਵਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹਣਾਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਮਯਾਪਿ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
ਹਥਿਆਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਪਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਪਿਤृ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਹਾਨਘਾਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕਿਙ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾਤ੍ਰੇਤਿ ਮਮ ਡੋਲਾਯਤੇ ਮਨਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਤਨ੍ਨਚ੍ਯਾਵਯਤੇ ਸਤ੍ਯਦ੍ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਪਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਹਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਮਹਾਂਸ੍ਤੇਨ ਚਰਿਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਲਣ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਮਨੁਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਧਰ੍ਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਚੌ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਪਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ਤੀਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਆਕਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਮਨਾਰਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦੁष੍ਪਾਰਪਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧਗ੍ਰਹਸਂਹਤਿਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਿਵ ਚਾਤ੍ਮਤ੍ਵੇ ਨ੍ਯਕ੍ਕृਤਾਖਿਲਮੁਦ੍ਧਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਚਪਲੋਤ੍ਤੁਗਤਰਙ੍ਗਸ਼ਤਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਬੇਹੱਦ ਚਲਾਕ ਤੇ ਉੱਛਲਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।