ਤਤਸ੍ਤਦਂਭਸਾ ਸਿਕ੍ਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿਭਸ੍ਮਸੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਪਿਆ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ
ਏਵਂ ਸਾ ਸਾਗਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨ੍ਦੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਸਾਰੇ ਸਗਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਲੈ ਗਈ।
ਸੇਨੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੇਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਤਾ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸੇਨਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਵਹਿ ਗਈ।
ਸੀਤਾ ਚਾਲਕਨਨ੍ਦਾ ਚ ਸੁਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਦ੍ਰਵਤ੍ਯਪਿ
ਸੀਤਾ, ਅਲਕਾਨੰਦਾ, ਸੁਚਕਸ਼ੁ ਤੇ ਭਦਰਾਵਤੀ ਵੀ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ऽਮ੍ਬੁਧਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚਾਰੋ ਸਮੁੰਦਰ ਫਿਰ ਭਰ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਨ੍ਦੇਸ਼ਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਸਮੀਪਗਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ ਲੁਕ ਗਏ।
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾਸ੍ਤਨ੍ਨਿਲਯਾ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਰ੍ਮਵੋਪਾਤ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ऽਤਰ੍ਦ੍ਧਿਮਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੌਕਾ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਯਯੁਰ੍ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਯੁਰ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵੋ ਰਾਮਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਚਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਆਸੇਦੁਰਚਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤਪੋਵਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਰਮ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਮੋਦਿਸੁਖਮਾਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਛਾਂ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਤ੍ਦृष੍ਟਮਨਸੋ ਯਥਾਵृਦ੍ਧਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਥੇ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੋषਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਿਵ੍ ਦੇਹਿਨਮ੍
ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਮਹਾਮੌਨਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਣਤਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੌਨਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਰਣੀਯਂ ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਦਧ੍ਵਮਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ।
ਅਵੇਹ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਕਰ੍ਣਨਿਲਯਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਜਾਣੋ।
ਸਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਤਿਤਂ ਸਾਗਰਾਂਭਸਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਸਨ, ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਪਲਬ੍ਧੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮੋ ਭਵਤਸ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ऽਪਿ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਮਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮੈਤਦਭਿਯਾਚਿਤੁਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯਾਰ੍ਮਵੋਦਕਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਹਟਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰਣੀਯਂ ਚ ਵਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਗ੍ਰਹਣਾਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਮਯਾਪਿ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
ਹਥਿਆਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤਪਃ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਪਿਤृ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਹਾਨਘਾਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੋ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।