ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਰ੍ਤ੍ਤੁ ਤਪਸਾऽਰਾਧਯਚ੍ਛਿਵਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਮੇਰੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪਤਂ ਤੀ ਸ਼ਿਰਸਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਸੰਯਮੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਝਲਕ ਮਾਰੀ।
ਸਾ ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਪ੍ਰਵਾਹਿਨੀ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਚੁਲਕੋਦਕਵਚ੍ਛਂਭੋਰ੍ਵਿਲੀਨਾਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਦੀ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਰ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਭੁਵਮਾਗਤਾਮ੍
ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸऽਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਯਜਤਃ ਪਥਿ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜऋषਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਜ੍ਞਵਾਟੇ ऽਖਿਲੇ ਤਯਾ
ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਵਾ ਸ ਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋ ਸਾਲ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਸ੍ਯਨਿਸृਤਾ ਜਠਰਾਦ੍ਯਤਃ
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਭਗੀਰਥਾਨੁਗਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਿਤॄਣਾਮਸ਼ੇषਤਃ
ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਂਭਸਾ ਸਿਕ੍ਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿਭਸ੍ਮਸੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਪਿਆ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ
ਏਵਂ ਸਾ ਸਾਗਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨ੍ਦੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਸਾਰੇ ਸਗਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਲੈ ਗਈ।
ਸੇਨੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੇਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਤਾ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸੇਨਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਵਹਿ ਗਈ।
ਸੀਤਾ ਚਾਲਕਨਨ੍ਦਾ ਚ ਸੁਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਦ੍ਰਵਤ੍ਯਪਿ
ਸੀਤਾ, ਅਲਕਾਨੰਦਾ, ਸੁਚਕਸ਼ੁ ਤੇ ਭਦਰਾਵਤੀ ਵੀ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ऽਮ੍ਬੁਧਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚਾਰੋ ਸਮੁੰਦਰ ਫਿਰ ਭਰ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਨ੍ਦੇਸ਼ਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਸਮੀਪਗਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ ਲੁਕ ਗਏ।
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾਸ੍ਤਨ੍ਨਿਲਯਾ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਰ੍ਮਵੋਪਾਤ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ऽਤਰ੍ਦ੍ਧਿਮਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੌਕਾ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਯਯੁਰ੍ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਯੁਰ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵੋ ਰਾਮਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਚਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਆਸੇਦੁਰਚਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤਪੋਵਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਰਮ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਮੋਦਿਸੁਖਮਾਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਛਾਂ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਤ੍ਦृष੍ਟਮਨਸੋ ਯਥਾਵृਦ੍ਧਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਥੇ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੋषਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਿਵ੍ ਦੇਹਿਨਮ੍
ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਮਹਾਮੌਨਂ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਣਤਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੌਨਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਰਣੀਯਂ ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਦਧ੍ਵਮਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ।