ਦੇਵਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਮਗਮਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਲੋਕਾਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦੋ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨष੍ਟਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਨਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨੀਤੋ ਵਿਧਿਵਸ਼ਾਦ੍ਦਿਵਿ
ਕਿਸੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਜਣਾ ਕਿਤੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਲਭਨ੍ਤ ਨ ਤੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਚਿਰਾਨ੍ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਸਾਗਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਪ੍ਰਚਖ੍ਨੁਰ੍ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੱਟ ਖੋਦਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਮੀਪੇ ਤਸ੍ਯ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਪਿਲਂ ਚਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਪਿਲਂ ਕੋਪਯਾਮਾਸੁਰਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤ੍ਤਾਯਮਿਤ੍ਯਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਸਮਝ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਧਨੀਭੂਤਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਲਈ ਇੰਧਨ ਬਣ ਗਏ, ਹੁਣ ਸੰਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਯਤਸ੍ਤੇ ਤੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨष੍ਟਂ ਮृਤਮਤੀਤਂ ਚ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਗਿਆ, ਮਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਉਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤੁਰਗਾਨਯਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਘੋੜੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਨਾਰਦੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਮੁਨਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਤਾਤ੍ਮਾ ਦਧ੍ਯੌ ਚਿਰਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਦੀ ਅਕਲਮੰਦ ਜਿੰਦ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਸਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਨਂ ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਤ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
ਲਭਤੇ ਹृਦਿ ਚੇਚ੍ਛੋਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਧੀਰ ਤਯਾ ਫਲਮ੍
ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਗ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਾਨੋ ऽਨਨ੍ਤਰਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧृਤਿਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਬਲ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਨੈਰਿਦਮਭਾषਤ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਖੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਨਿਰਯੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਜੁਗ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਦਾਯਤ੍ਤਮਸ਼ੇषਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਮੁਤ੍ਰ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਭਲਾ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਤੁਰਗਾਨਯਨਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਮਹਾਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਆਦਾਯ ਤੁਰਗਂ ਵਤ੍ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਪਿਲਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਕਪਿਲ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਨੈਰਿਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਨਿਵ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕੋਪਂ ਚ ਸਂਹਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਲੋਕਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਜਲਦੀ ਰੋਕ ਲੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੁਪਯਾਹ੍ਯਾਸ਼ੁਲੋਕਾਃ ਸਂਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਸਂਤਤਿਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਸਮਝ।