ਤਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਣਵਗਂਭੀਰਾਦ੍ਵਪੁषਃ ਕੋਪਪਾਵਕਃ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਉੱਠੀ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਧਰ੍षਣਕ੍ਰੋਧਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵਿਦੀਪਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੇਇੱਤਿਆਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜੇਤਾਂ ਸੁਭृਸ਼ਾਰੁਣੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ऽਪ੍ਯੁਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ।
ਸਧੂਮਕਵਲੋਦਗ੍ਰਾਃ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੌਘਮੁਚੋ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਲੋਦਰੌਗ੍ਰਕੁਹਰਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਸ੍ਤਨ੍ਨੇਤ੍ਰਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਃ ਸੁਮਹਾਰਾਜ ਜ੍ਵਾਲਾਵਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਾਰੀ ਧਿਰਾਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਦਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਵृਣ੍ਵਾਨੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਮਹੀਰਜੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਧਤੈਃ ਸਮਾਵृਤਂ ਲੋਕ ਮਭੂਦ੍ਭृਸ਼ਾਤੁਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੀ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਾਭਿਰੁਰ੍ਵੀਸ਼ਸੁਤਾਨਸ਼ੇषਤੋ ਦਦਾਹ ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਰ ਵਿਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਗਰਾਂਸ੍ਤਾਨਸ਼ੇषੇਣ ਭਸ੍ਮਸਾਦਕਰੋਤ੍ਸ ਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਸਹਸਾ ਦਾਵੇ ਤਰਵੋ ਨੀਰਸਾ ਇਵ
ਅਚਾਨਕ, ਰੁੱਖ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਉਠੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਬੁਵਨ੍ਦੇਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੁਰਨ੍ਤਃ ਖਲੁ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਣਾਮਸਦਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯੁਗਪਦ੍ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਹਸੈਵ ਤृਣਾਗ੍ਨਿਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ, ਘਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਆਜੀਵਾਨ੍ਤਮਿਮੇ ਹਰ੍ਤੁ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੋਹਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਇਹ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਕਃਪੁਮਾਨ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਇੱਥੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਹਤਾਃ ਪਾਪਾ ਨਿਰਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮਿਤਰਲ੍ਲੋਕਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਚਰੇਤ੍ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਦ੍ਰੋਹਮਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਨਂ ਯਤਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸ਼੍ਚਾਤਿਨਿਸ੍ਸਾਰਸ੍ਤਤ੍ਕਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮੁਨਿਕ੍ਰੋਧੇਨ੍ਧਨੀਭੂਤਾ ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਗਰਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਮੁਨਿ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੜ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਵਾਪੁਰ੍ਨਿਰਯਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਕਮਭਿਃ
ਉਹ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਲੋਕਾਨਖਿਲਾਨੁਦ੍ਯਤੋ ਦਗ੍ਧੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਸ਼ਮਨਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਾਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਸਗਰਚਰਿਤੇਸਾਗਰਾਵਿਨਾਸ਼ੋ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਵਾਯੂ ਜੀ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪੈੜ ਵਿਚ, ਸਗਰ ਚਰਿਤ੍ਰ ਵਿਚ 'ਸਾਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ' ਨਾਮਕ ਤ੍ਰਿਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨੋ ਚੇਦਕਾਲੇ ਲੋਕੋ ऽਯਂ ਸਕਲਸ੍ਤੇਨ ਦਹ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਸਂਹਰ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਮਤਿਭੈਰਵਮ੍
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।