ਵृਦ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨਂ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨਮ੍
ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਭਿਸਰਤਾ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾਸ਼ੇषਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਰੂਢਯੋਗਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧ੍ਯੇਯਸਂਲੀਨਮਾਨਸਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ऽਯਮਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤ੍ਤੇਤਿ ਸਾਗਰਾ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਘੋੜਾ ਚੋਰ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਚੁਸ਼੍ਵੋਰੋ ऽਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਚੋਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦਾਸੀਨਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤਵੁਦ੍ਧਯਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਮ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਮੁਨਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਣ ਕਾਰਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤੈਰ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਮੰਦਬੁਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਣਵਗਂਭੀਰਾਦ੍ਵਪੁषਃ ਕੋਪਪਾਵਕਃ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਉੱਠੀ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਧਰ੍षਣਕ੍ਰੋਧਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵਿਦੀਪਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੇਇੱਤਿਆਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜੇਤਾਂ ਸੁਭृਸ਼ਾਰੁਣੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ऽਪ੍ਯੁਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ।
ਸਧੂਮਕਵਲੋਦਗ੍ਰਾਃ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੌਘਮੁਚੋ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਲੋਦਰੌਗ੍ਰਕੁਹਰਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਸ੍ਤਨ੍ਨੇਤ੍ਰਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਃ ਸੁਮਹਾਰਾਜ ਜ੍ਵਾਲਾਵਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਰਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਾਰੀ ਧਿਰਾਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਦਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਵृਣ੍ਵਾਨੋ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਮਹੀਰਜੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤਾਨ੍ਤਮੁਦ੍ਧਤੈਃ ਸਮਾਵृਤਂ ਲੋਕ ਮਭੂਦ੍ਭृਸ਼ਾਤੁਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੀ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਿਖਾਭਿਰੁਰ੍ਵੀਸ਼ਸੁਤਾਨਸ਼ੇषਤੋ ਦਦਾਹ ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਰ ਵਿਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਗਰਾਂਸ੍ਤਾਨਸ਼ੇषੇਣ ਭਸ੍ਮਸਾਦਕਰੋਤ੍ਸ ਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਸਹਸਾ ਦਾਵੇ ਤਰਵੋ ਨੀਰਸਾ ਇਵ
ਅਚਾਨਕ, ਰੁੱਖ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਉਠੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਬੁਵਨ੍ਦੇਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੁਰਨ੍ਤਃ ਖਲੁ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਣਾਮਸਦਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯੁਗਪਦ੍ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਹਸੈਵ ਤृਣਾਗ੍ਨਿਵਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ, ਘਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਆਜੀਵਾਨ੍ਤਮਿਮੇ ਹਰ੍ਤੁ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੋਹਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਇਹ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਕਃਪੁਮਾਨ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਇੱਥੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਹਤਾਃ ਪਾਪਾ ਨਿਰਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮਿਤਰਲ੍ਲੋਕਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।