ਕ੍ਸ਼ਣਮਨ੍ਤਰ੍ਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਕੁਝ ਪਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਚਿਰੇਮੈਵ ਸਾਗਰਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਗਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਮਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਸ ਏਵ ਸਕਲੇਸ਼ਿਤਾ
ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਮਾਤਰ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰਧੁਨਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮਤਂ ਦ੍ਰਿਤੈਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਰੋ।
ਜਾਤੋ ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਵਰੋ ਭੁਵਿ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ऽਧੁਨਾਂऽਭੋਧਾਵੇਕਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰ ਚਿਤ੍
ਉਹ ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਿਸੇ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਵ ਸਾਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਤਦੁਪਹ੍ਵਰੇ
ਉਸ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹੋ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਦਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਸ ਵਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ।
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਿਬੁਧੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਟਂ ਤੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਯੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਪਦ੍ਰੁਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂਸਾਗਰੈਃ ਸਂਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ੇਨ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪੀ ਭੁਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਤੇ ਧृਤੋ ਦੇਹੋ ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਵਿਧਾਤੁਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯ ਚਾਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸਾਗਰੈਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਲੋਕਤ੍ਰਯਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ,
ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਕਲੈਰ੍ਦੇਵੈਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਨਯਨੇ ਸ਼ਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣੈਵ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਗਰਾਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੜ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਤੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਮਮ ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿ ਵਿਪ੍ਲੁष੍ਟਾਃ ਸਾਗਰਾਃ ਪਾਪਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤਜ੍ਵਰਾ ਦੇਵਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚੈਵਾਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਦ੍ਯੂਯਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਕਪਿਲੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਕਪਿਲ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਸਗਰਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ
ਆਹृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਾਨ੍ਵਸਿष੍ਠਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਹਯਸਂਚਾਰਣਾਯ ਵੈ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋੜਾ ਯਜਨ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ।
ਸਂਚਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁਰਗਂ ਪਰੀਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਰਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਮਾਦਾਯ ਤੁਰਙ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਓ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਧਿਚੋਦਨਯੈਵਾਸ਼੍ਵਃ ਸ ਭੂਮੌ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਤਃ
ਰਸਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁਮਾਇਆ ਗਿਆ।