ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਦੋਨਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ।
ਮੁਨੇਰਤਨੁਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵਿਨਯਾਚਾਰਭਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਰਾਜਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਸਮਾਹੂਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮ ਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਊਚਤੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਕਾਮਯਾਵੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੋ।'
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਪ੍ਰਿਯਕਾਮੇਨ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ऽਯਮੀਪ੍ਸਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਵੇਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਤਥਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਸਂਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ।
ਅਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਚਿਰਾਦਿਵ
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਅਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਤੁ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇਕਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸ ਦੇਵੇ।
ਵਰਯਾਮਾਸ ਤਨਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾ
ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸਭਾਰ੍ਯਾਮਨੁਮਾਨ੍ਯੈਨਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਸਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਨਨ੍ਦਿਤਃ ਪੌਰਜਨੈ ਰੇਮੇ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਵੋਚਤਾਂ ਗਰ੍ਭਂ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਹ ਸਂਤੋषਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪੌਰਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਅਸੂਯਤਾਗ੍ਨਿਗਰ੍ਭਾਭਂ ਕੁਮਾਰਮਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ।
ਅਸਮਞ੍ਚਸ ਇਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾ ਕਰੋਨ੍ਨृਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਸਮਾਂਜਸ ਰੱਖਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਸੂਤਂ ਤੁ ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਕਰੋਨ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਂਭਾਵਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਮੁਵਾਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ षष੍ਟਿਸਾਹਸ੍ਰਬੀਜਭੂਤੋ ਯਤਸ੍ਤਵ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ।
ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਪਿਧਾਨੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡੱਬਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸੰਭਾਲ।
ਯਥੋਕ੍ਤਸਂਖ੍ਯਾ ਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਤੇ षष੍ਟਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।
ਰਾਜਾ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥੌਰ੍ਵੇਣ ਸਮੀਰਿਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਓਹੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਰਵੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਜ੍ਞੁਃ ਸਹਸੈਵਾਨੁਵਾਸਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਚਾਨਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ।
ਵਵृਧੁਃ ਸਂਘਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍षष੍ਟਿਸਾਹਸ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਯਾ
ਉਹ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ।
ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਬੜੇ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਸ਼ਿਨੀਤਨਯਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਬਹੁਮਾਨ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਸਚਾਪ੍ਯਾਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਗੁਣੈਃ ਸੁਹृਦੋ ऽਖਿਲਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।