ਸਂਚਰਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰੀਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਵਿਰਾਜਦ੍ਵਨਗਹ੍ਵਰਮ੍
ਕਿੰਨਰੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸੁਸ੍ਵਰੈਰਾਵृਤੋਪਾਨ੍ਤੈਃ ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਨੈਃ ਪਰਿਵਹਨ੍ਮਨ੍ਦਮਾਰੁਤਾਪੂਰ੍ਣਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਰਥੇਨਾਥ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਰਾਜਾ ਜਦ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਹਾਦਵਰੁਰੋਹ ਵੈ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਆਸਸਾਦਾਸ਼੍ਰਮੋਪਾਨ੍ਤਂ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਮੁਨਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਦਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਮੁਦਾ
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਉਪਵਿਸ਼ੇਤਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵੈ ਸਹ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਆਤਿਥ੍ਯੇਨ ਚ ਵਨ੍ਯੇਨ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਤਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ-ਨਵਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਦੌਰ੍ਵਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਮृਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਚਃ
ਉਰਵਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਪਿਧਰ੍ਮੇਣ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਫਲਨ੍ਤਿ ਹਿ ਗੁਣਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸਕਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕਿਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ?
ਸਬਲੋਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਤਦਾਰੋ ਭਵਾਨਿਤਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੁਖਿਨੋ ਨੂਨਂ ਤੇਨੈਵੇਹ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਯਾਤੋ ऽਸਿ ਮੇ ਵਦ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਸਗਰਸ੍ਯੌਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਗਮਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਤ, ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿਚ, ਪੰਜਾਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸਗਰ ਦਾ ਉਰਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਉਣਾ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਤ੍ਵਮਨੁਧ੍ਯਾਤਾ ਸ਼ਮਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆ।
ਸੋ ऽਹਂ ਕਥਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਂ ਸਕਲਾਰਿਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਨ ਹ੍ਯਨ੍ਯਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮੇ
ਸੱਚਮੁਚ, ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਵਿਜਿਤਾ ਯਦਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਤਪਸਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਤਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤੁਮਪਿ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋष੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਰਚਣ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਇਹ ਤਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਃ
ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਪਿਬਤ੍ਯਂਭਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਤੇ ਤਪੋਵਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਮृਗਸ਼ृਙ੍ਗਾਗ੍ਰੇ ਗਣ੍ਡਕਣ੍ਡੂਯਨਂ ਰੁਰੁਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮ੍ਰਿਗ ਆਪਣੀ ਸਿੰਗ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਗਲ ਖੁਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੀ ਤ੍ਵਤ੍ਤਪਸਾਵਾਸੇ ਸੈਵ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਤਚ੍ਛਿਸ਼ੂਨ੍
ਤੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਬਾਘਣ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਨੁਸਰਨ੍ਤੌ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯਾਦੇਕਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਃ
ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਆ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਇਕ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।