ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਤਪ੍ਯਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਕਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਿਘਲ ਗਿਆ।
ਉਜ੍ਜੀਵਯਞ੍ਛਨੈਰ੍ਵਾਚਾ ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ' ਕਹਿ ਕੇ।
ਸਮਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਞ੍ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਜਵਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮਥ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਾਂਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਤ੍ਸਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਰੀਣਾਮਪਗਮਨਵਿਧਾਵਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਯਯਾਚੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੇ ਜਿੰਦੇ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ।
ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤ੍ਤਵਿਭਿਨ੍ਨਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਦੂਰੋਞ੍ਝਿਤਾਨ੍ਸਾਸੂਨ੍ਕੇਵਲਮਤ੍ਯਜਨ੍ਮृਤਸਮਾਨੇਕੈਕਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦੂਰ ਭਜਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਯਵਨਾਨ੍ਵਿਗਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਨ੍ਕਾਂਬੋਜਾਂਸ਼੍ਚਬੁਕਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਵਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਡੀਆਂ ਗੁਆਚ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਕਾਂਬੋਜ ਤੇ ਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਕਰ੍ਮਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜੋ ਵੇਦ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਿਪਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਾਚਾਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ—
ਧਿਕ੍ਕृਤਾ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵੇਨृਸ਼ਂਸਾ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਸਭ ਵਲੋਂ ਧਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਸਨ।
ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਘਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮ੍ਲੇਛਜਾਤਯਃ
ਕ੍ਰੂਰ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਤਾ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਤਤਮਵਮਤਾ ਜਾਤਯੋ ऽਸਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਦੁष੍ਟਚੇष੍ਟਾ ਜਗਤਿ ਨਰਪਤੇਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍
ਇਹ ਜਾਤੀਆਂ ਅੱਜ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਸਗਰੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸਗਰਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨਂ ਨਾਮਾष੍ਟਾਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਧਿਆ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਸਾਗਰ ਦੀ ਕਥਾ 'ਸਾਗਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ' ਨਾਮਕ ਅਠਵੀਂ-ਚੁਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਦਰਭ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾਖ੍ਯਾਮਨੁਪਮਾਮਨੁਰੂਪਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਢੁਕਵੀਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਭੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਃ
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਦਰ੍ਭਰਾਜ੍ਞਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਜਕ੍ਰਮੇ
ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਨੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਧਨੌਘੈਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰਾਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਧੁਰਾ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰੈਸ਼੍ਚ ਸ ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਂਕੇਤਗਾਨਪਿ
ਉਹ ਨੇ ਨਜ਼ਰਾਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਅਨੁਜਜ੍ਞੇ ਨਰਪਤਿਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨਨੁਯਾਯਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਨੈਰਪੀਡਯਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਜਨਪਦੈਸ੍ਤੂਰ੍ਮਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਨਗਰੀਂ ਤਾਮਲਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ।
ਸਿਕ੍ਤਸਂਮृष੍ਟਭੂਭਾਗਾ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਸ਼ਤਾਵृਤਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਗਰੁਧੂਪਾਞਢ੍ਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸੂਨਲਾਜਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਮਹਾਪਥਾ
ਮੁੱਖ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸਂਬੂਜਿਤਾਸ਼ੇषਵਾਸ੍ਤੁਦੇਵਤਾਗृਹਮਾਲਿਨੀ
ਘਰ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦਰ ਸਜਾਏ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਰ੍ਤ੍ਦृष੍ਟੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ।