ਸਹਸਾਹੋਥ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਅਚਾਨਕ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭੂਨ੍ਨਗਰੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਨਰਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯੋਗਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਮੇਣ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਰਾਮਮਾਸਾਦਯਾਮਾਸੁਃ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ।
ਯੁਯੁਧੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮਰੇ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਅਸੀਮ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਿਆ।
ਜਘਾਨ ਯਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਤਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਣੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਨृਪਤਯੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਰਾਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਜਘਾਨ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਛਰਵਰਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦੈਰਯਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਰੀਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਨਰਾਂ ਸ ਦਦਾਹਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਗਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਵਨਾਯ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਜੀਉਣ ਲਈ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸ਼ਯਾਨੋ ऽਖਿਲਾਨ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮਰਥਘੋषੇਣ ਕਂਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਂ ਯਯੌ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸੇ ਧਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਮਾ, ਮਨ austerity 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤ੍ਯ ਭੂਯਸ੍ਤਦ੍ਧਤ੍ਯੈ ਬਦ੍ਧਦੀਕ੍ਸ਼ੋ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ, ਪੱਕਾ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਪੁਨਰ੍ਭੂਮੌ ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
षਟ੍ਚਤੁष੍ਟਯਵਰ੍षਾਨ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਉਹ ਚੌਵੀ (24) ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਘਾਨ ਭੂਮੌ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਗਿਆ, ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ।
ਨਿਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯਮਨਾਰਤਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਤੇਨ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਦ੍ਰਾਮੇਣ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤ ਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਛਿਆਲੀ (46)ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਰਾਮੋ ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਰਾਮਾ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਦੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਪੋਮਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸੁਖਾਵਗਾਹਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰਾਂਸਿ ਤਾਨਿ ਵੈ ਪਞ੍ਚ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤॄਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।