ਯੁਕ੍ਤਿਲੌਕਿਕਦृष੍ਟਾਨ੍ਤੈਸ੍ਤਚ੍ਛੋਕਂ ਸਂਵ੍ਯਸ਼ਾਮਯਤ੍
ਸਮਝ ਅਤੇ ਲੋਕੀ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹਿਤਃ ਸਖ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਤੁ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਸ਼ੋਕਾਮषਯੁਤਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਤ੍ਸ੍ਥੌ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृਢੀਚਕਾਰ ਹृਦਯੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਧੋਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਰ੍ਪਣਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਂਪਿਤੁਃ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ ਮਹੋਦਰਮ੍
ਬਾਹਰੀ ਬਾਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਮਾਯ ਸਰ੍ਵਸਂਹਨਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪੂਰਯਚ੍ਛਙ੍ਖਂ ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਸਹਸਾਹੋਥ ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਾਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਅਚਾਨਕ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭੂਨ੍ਨਗਰੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਨਰਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯੋਗਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਮੇਣ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਰਾਮਮਾਸਾਦਯਾਮਾਸੁਃ ਪਤਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ।
ਯੁਯੁਧੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮਰੇ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਅਸੀਮ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਿਆ।
ਜਘਾਨ ਯਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਤਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਣੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਨृਪਤਯੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਰਾਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਜਘਾਨ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੂਰਾਞ੍ਛਰਵਰਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦੈਰਯਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਰੀਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਨਰਾਂ ਸ ਦਦਾਹਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਗਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਵਨਾਯ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਜੀਉਣ ਲਈ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸ਼ਯਾਨੋ ऽਖਿਲਾਨ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮਰਥਘੋषੇਣ ਕਂਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਂ ਯਯੌ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸੇ ਧਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਮਾ, ਮਨ austerity 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤ੍ਯ ਭੂਯਸ੍ਤਦ੍ਧਤ੍ਯੈ ਬਦ੍ਧਦੀਕ੍ਸ਼ੋ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ, ਪੱਕਾ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਨਿਜਘਾਨ ਪੁਨਰ੍ਭੂਮੌ ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
षਟ੍ਚਤੁष੍ਟਯਵਰ੍षਾਨ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਉਹ ਚੌਵੀ (24) ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਘਾਨ ਭੂਮੌ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਗਿਆ, ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ।