ਆਗਤਸ੍ਤਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕृਤਵ੍ਰਣਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਜਮਦਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਰਾਮਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪ੍ਰਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤਸ੍ਤਾਵਦ੍ਯਥਾਵਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਨਿਰ੍ਦੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਹਾਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਜੜਾਂ, ਕੰਦ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਪਸੇ ਰਾਜਨ੍ਨਕृਤਵ੍ਰਣਸਂਯੁਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾऽਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਨਿਨ੍ਯੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਕਤਿ ਚਿਦ੍ਰਾਮਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਮਨਾਃ
ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਗਰੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਸਗਰ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਚੁਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਮृਗਯਾਮਗਮਚ੍ਛੂਰਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਦਿਭਿਃ ਸਹ
ਸ਼ੂਰ ਨੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤृषਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਰਿਤਂ ਨਰ੍ਮਦਾਮਨੁ
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮਾਰ੍ਗੋ ਜਮਦਗ੍ਨੇਰਥਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਕਸ੍ਯੇਦਮਿਤਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ ਇਹ? — ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਲਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਸਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਪ੍ਰਸਙ੍ਯਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਨਿਰਦਯਤਾ ਆ ਗਈ।
ਵੈਰ ਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਕਿਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਦਿਸ਼ਾਧੁਨਾ
ਪਰ ਹੁਣ, ਇਸ ਪਾਸੇ ਕਿਹੜਾ ਵੈਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ?
ਪ੍ਰਜਾਘ੍ਨਿਰੇ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਮੁਨਿਵੀਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਬਲਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥਕ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਪਪਾਤ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਸਦ੍ਯੋ ਲਤੇਵਾਸ਼ਨਿਤਾਡਿਤਾ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਲਤਾ।
ਦੂਰਪ੍ਰਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇਵ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਯੁਜ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਗਈ।
ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਭੂਮੌ ਨਿਮਗ੍ਨਾਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਸਮੇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਦੁਃਖਾਃ ਸੁਤਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਸਮਾਨ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਧਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਚਸਾ ਤੇषਾਮਗ੍ਨੌ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਕਲੇਵਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮਰਣਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੀੜਤ ਰਹੇ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਪਸਃ ਸਖ੍ਯਾ ਸਹਾਗਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਿਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਚੁਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਪਿਤ੍ਰੌਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮੇਵ ਚ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ।
ਤਨ੍ਮृਤੇਰੇਵ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣੀ।
ਤਮਥਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤੁਲ੍ਯਦੁਃਖੋ ऽਕृਤਵ੍ਰਣਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।