ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤ ਰਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਯੇषੁਯੇषੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਅਤੇ ਆਨੰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਭੇਦੇਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣੌ ਚਾਪਿ ਭਵੌ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਭਵ ਨੂੰ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਰਞ੍ਜੀਵੀ ਭਵਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਜਣ, ਤੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਵੇਂ।
ਪ੍ਰਣਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਵਰਾਰ੍ਹਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨ ਕੋ ऽਪਿ ਭਵਤਾਦ੍ਵਤ੍ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਭਵਤ੍ਪਰਃ
ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਗੋਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਾ ਚਾਪਿ ਰਾਧਯਾ
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾ ਕ੍ਰਮੀਤ੍
ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਕृਤਵ੍ਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਗृਹਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤੋ ਯਯੌ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਉਪੋਧਾਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਤੀਹ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਸਮਾਜਗਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਕृਤਵ੍ਰਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਧਰਮਕ ਤੱਤ ਵਾਲਾ, ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵੇਦਧ੍ਤ੍ਰਨਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮਂ ਚ ਰਨ੍ਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ।
ਉਨ੍ਨਦਨ੍ਤਿ ਮਯੂਰਾਸ਼੍ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹੀਪਨੇ
ਮੋਰ ਚੀਕਦੇ ਅਤੇ ਨੱਚਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ।
ਜਲਾਞ੍ਜਲੀਨ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੂਰ੍ਚਲਾਵਿਲਾ
ਜਦ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਜਲੀ ਪਾਉਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ।
ਅਭ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵ੍ਰਤ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਨੈ ਰਾਜਨ੍ਨਕृਤਵ੍ਰਣਸਂਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ, ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜੈਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਾਮਃ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮੁਪਾਗਤਃ
ਰਾਮ, ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰਂ ਰਾਮੋ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜਮਦਗਨੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਪਾਤ ਚਰਣੋਪਾਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯष੍ਟਾਙ੍ਗਾਲਿਙ੍ਗਿਤਾਵਨਿਃ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰਣੌ ਚਾਪਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਜ੍ਜਨਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਸਜਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਰ ਫੜੇ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਯੋਃ ਸਂਹਰ੍षਕਾਰਣਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ਹਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮੁਤ੍ਰਬਲਵਾਹਨਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਰਜ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ।
ਗਤਵਾਞ੍ਛਿਵਲੋਕਂ ਵੈ ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਮੈਂ ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।