ਵਕ੍ਰੀਭਵਿष੍ਯਤ੍ਤੁਣ੍ਡਤ੍ਵਾਦ੍ਵਕ੍ਰਤੁਣ੍ਡਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵਕਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਕਰਤੁੰਡ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਪਹਾਰੀਣਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਨੁਗਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਣ।
ਮਯਾਸ੍ਮੈ ਤੁ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਗਦੇਵਾਗ੍ਰਪੂਜਨੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਵਣਿਜ੍ਯਾਦੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਯਾਤਰਾ, ਵਪਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ,
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸੀਚ੍ਛੁਭਾਨਨਾ
ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਦਾ ਰਾਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਿਵਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਫਿਰ ਰਾਧਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨੌ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਜਗਤ ਵਿਚ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਮਹਮੇਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਿਵੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਤਾਂ ਗਤਃ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਿਵਃ
ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਯਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੈष੍ਣਵਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਗਣੇਸ਼ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਗਜਾਨਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਕਪੋਲੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮੁਦਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਜਖਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਰਾਮਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਿਜਪਾਣਿਨਾ
ਰਾਮ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਗਣੇਸ਼ਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੋ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਰਪਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਮ੍ ਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵੋਤ੍ਸਂਗੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਨਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿਚ ਬਿਆਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ਯੁਤ੍ਸਂਗਤੋ ਰਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਜਲਿਃ
ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਦ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵੈਤਮਾਪਨ੍ਨਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵਿਦਿਤਤਨੁਨਾਮਾਭੀष੍ਟਵਸ੍ਤ੍ਵੇਕਧਾਮਾਭਵਦਥ ਭਵ ਭਾਮਾ ਪਾਤੁ ਮਾਂ ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਮ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵਸਤੂ ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਭਵ ਤੇ ਭਾਮਾ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਣ।
ਤਦਿਹ ਨਿਖਿਲਤਾਤਃ ਸਂਬਭੂਵੋਕ੍ਸ਼ਪਾਤਃ ਕृਤਕृਤਕਨਿਪਾਤਃ ਪਾਤੁ ਮਾਮਦ੍ਯ ਮਾਤਃ
ਇਥੇ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਹੈ; ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਫਲ ਤੇ ਅਸਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਣ।
ਪ੍ਰਸਭਰਚਿਤਕਾਸ਼ੀ ਭਕ੍ਤਦਤ੍ਤਾਖਿਲਾਸ਼ੀਰਵਤੁ ਵਿਜਿਤਪਾਸ਼ੀ ਮਾਂਸਦਾ षਣ੍ਮੁਖਾਸ਼ੀ
ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੇ।
ਹਰਕृਤਬਹੁਮਾਨੋ ਗੋਪਿਕੇਸ਼ੈਕਤਾਨੋ ਵਿਦਿਤਬਹੁਵਿਧਾਨੋ ਜਾਯਤਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਹਾ ਨੌ
ਜਿਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹਰਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਗੋਪਿਕੇਸ਼ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਏ।
ਸਕਲਗੁਣਗਰਿष੍ਠੋ ਰਾਧਿਕਾਙ੍ਕੇਨਿਵਿष੍ਟੋ ਮਮ ਕृਤਮਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤ੍ਵਗਾਧਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗਹਿਰੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੇ।
ਰਾਸੇਸ਼ੀ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰੀ ਰਮਣਤ੍ਦृਨ੍ਨਿष੍ਠਾਨਿਜਾਨਨ੍ਦਿਨੀ ਨੇਤ੍ਰੀ ਸਾ ਪਰਿਪਾਤੁ ਮਾਮਵਨਤਂ ਰਾਧੇਤਿ ਯ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਆਨੰਦ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸਮੁਦ੍ਭਵੋ ਹ੍ਯਤਿਵਿਰਾਡ੍ਯਸ੍ਯਾਂਸ਼ਭੂਤੋ ਵਿਰਾਟ੍ ਯਨ੍ਨਾਭ੍ਯਂਬੁਰੁਹੋਦ੍ਭਵੇਨ ਵਿਧਿਨੈਕਾਨ੍ਤੋਪਦਿष੍ਟੇਨ ਵੈ ਸृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਚਰਾਚਰਮਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਯਦ੍ਰੋਮਸੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨਿ ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਸਾ
ਜਿਸ ਮਾਤਾ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਿਰਾਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦ-ਅਚਲਦ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ, ਦਇਆਲੂ ਮਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਃ ਪੂਰ੍ਣਤਮੋ ਮਮੋਪਰਿ ਦਯਾਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਨ੍ਤਰਃ ਸ੍ਤਾਤ੍ਸਦਾ ਯੇਨਾਹਂ ਸੁਕृਤੀ ਭਵਾਮਿ ਚ ਭਵਾਮ੍ਯਾਨਨ੍ਦਲੀਨਾਨ੍ਤਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨੇਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਾਖਿਲਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥੋ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਵਤ੍
ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਾਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ।