ਵਿਨਾਯਕਸ੍ਤੇ ਤਨਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਤਾਂ ਮਹਾਨ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਨਾਯਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਵੇਦਸ੍ਮृਤਿਪੁਰਾਣੇषੁ ਸਂਹਿਤਾਸੁ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਵੇਦਾਂ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ,
ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਖਿਲਾਘਹਰਾਣਿ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਤੇषਾਮੀਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨ੍ਯੇਵ ਯਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲਂਬੋਦਰਃ ਸ ਤੁ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੰਬੋਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਜਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਿਤੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਗਜਾਨਨਃ
ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਜਾਨਨ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧृਤੋ ਭਾਲੇ ਭਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਚੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਵੇਦਾ ਦੀਪਿਤੋ ऽਭੂਦ੍ਯੇਨਾਸੌਸ਼ੂਰ੍ਪਕਰ੍ਮਕਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਪਕਰਮਕ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ।
ਵਿਘ੍ਨਂ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕੀਤੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਘਨਨਾਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਨਂ ਦੈਵਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਹ੍ਯੇਕਦਨ੍ਤਃ ਕृਤੋ ऽਮੁਨਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦੰਦ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਏਕਦੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਰੀਭਵਿष੍ਯਤ੍ਤੁਣ੍ਡਤ੍ਵਾਦ੍ਵਕ੍ਰਤੁਣ੍ਡਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਢ ਵਕਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਕਰਤੁੰਡ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਪਾਪਹਾਰੀਣਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਨੁਗਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਣ।
ਮਯਾਸ੍ਮੈ ਤੁ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਗਦੇਵਾਗ੍ਰਪੂਜਨੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਵਣਿਜ੍ਯਾਦੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਯਾਤਰਾ, ਵਪਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ,
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸੀਚ੍ਛੁਭਾਨਨਾ
ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਦਾ ਰਾਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਿਵਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਫਿਰ ਰਾਧਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨੌ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਜਗਤ ਵਿਚ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਮਹਮੇਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਿਵੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਤਾਂ ਗਤਃ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਿਵਃ
ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਯਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੈष੍ਣਵਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਗਣੇਸ਼ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਗਜਾਨਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਕਪੋਲੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮੁਦਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਜਖਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਰਾਮਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਿਜਪਾਣਿਨਾ
ਰਾਮ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਗਣੇਸ਼ਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੋ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ,
ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਰਪਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਮ੍ ਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵੋਤ੍ਸਂਗੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਨਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿਚ ਬਿਆਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ਯੁਤ੍ਸਂਗਤੋ ਰਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਜਲਿਃ
ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਦ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵੈਤਮਾਪਨ੍ਨਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।