ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਤ, ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਪਰਾਭਵਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋ ਭृਸ਼ਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸ੍ਵਪਰਸ਼੍ਵਧਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਅਮੋਘਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਾਮੇ ਤਂ ਦਸ਼ਨੇ ऽਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਫ਼ਲਤੂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਝੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਣਿਤਸਂਦਿਗ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਪਹਾੜ।
ਚਕਂਪੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਾਦਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾਃ
ਉਥੇ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ਙ੍ਕਰੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਥੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਮਾਤ੍ਰੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਰੁष੍ਟਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਣਨਾਯਕਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਂ ਤੇਜੋ ਵਰ੍ਮ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਿਦ੍ਵਿਭੋ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਪਾਈ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਨੈਵ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਸਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਭਵਤਾ ਤੁ ਕृਤੋਨੈਵ ਸਤ੍ਕਾਰੋ ਵਚਸਾਪਿ ਹਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਬੋਲ ਕੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ
ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਤਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜਗਾਮ ਦਯਾਸਿਂਧੁਰ੍ਭਕ੍ਤਵਸ਼੍ਯੋ ऽਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਆ ਗਿਆ।
ਬਰ੍ਹਾਪੀਡਂ ਮਣਿਗਣਯੁਤਂ ਬਿਭ੍ਰਦੀषਤ੍ਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਯੋ ਗੋਪੀਨਾਥੋ ਗਦਿਤਸੁਯਸ਼ਾਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਵਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮੋਹਰਮੁਕੁਟ, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਬਾਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀਨਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰਾਧਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਾ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਅਜੇਤ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਅਥੈਨਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਵੇਸ਼੍ਮਰਾਧਯਾ ਸਹਿਤਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਥ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਈ।
ਥ ਰਾਮੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਤ੍ਵਾ ਨਮਿਤਕਨ੍ਧਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਭੀ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਸਾ ਯਦਾ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ਤਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪੁਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਭਰਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਾ ਕੀਤਾ,
ਤਦੋਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਗਿਰਾ
ਤਦ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਨਯ ਨਿਜਹਸ੍ਤਸਰੋਜਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ਸ੍ਤਕਮਙ੍ਕਮਨਨ੍ਤਗੁਣੇ
ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਨੰਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ।
ਤਵ ਚਰਣੇ ਪਤਿਤਂ ਸਤਤਂ ਕृਤਕਿਲ੍ਬਿषਮਪ੍ਯਵ ਦੇਹਿ ਵਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿੰ।