ਮਾਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸ ਨਰਾਧਮਃ
ਚਾਹੇ ਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਭੈਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧੀ, ਐਸਾ ਆਦਮੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਂ ਵਾਪਿ ਹਾਸ੍ਯਾਰ੍ਥਮਥਵੋਦਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਭੁੱਲ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਨ ਦੋषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵ ਹਿ
ਜੋ ਬੱਚਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ।
ਜਗਤਾਂ ਪਿਤਰੌ ਤੌ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹਨ।
ਵਿਨਾਯਕਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਵਿਨਾਯਕ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤੌ ਤਦਾ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਕੰਦ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰਪਿ ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਹਰ੍ਵੈਜਨਂ ਲੋਕਂ ਚਾਪਿ ਤਪੋ ऽਥ ਸਤ੍ਯਮਪਰਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਪ੍ਯਾਨਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੂਲੋਕ, ਭਵਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਮਹਰ, ਜਨ, ਤਪ, ਸਤ੍ਯ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਹਿ ਗਰ੍ਭਸਲਿਲੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਪ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਾ ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਪ੍ਸੁਮਾਨਯਦਥੋ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਤ, ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੇ ਤੀਜੇ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਦ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਪਰਾਭਵਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋ ਭृਸ਼ਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸ੍ਵਪਰਸ਼੍ਵਧਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਅਮੋਘਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਾਮੇ ਤਂ ਦਸ਼ਨੇ ऽਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਫ਼ਲਤੂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਝੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭੁਵਿ ਸ਼ੋਣਿਤਸਂਦਿਗ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਪਹਾੜ।
ਚਕਂਪੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਾਦਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾਃ
ਉਥੇ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ਙ੍ਕਰੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਥੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਮਾਤ੍ਰੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਤਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਰਾਮ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਰੁष੍ਟਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਣਨਾਯਕਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਂ ਤੇਜੋ ਵਰ੍ਮ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਿਦ੍ਵਿਭੋ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਪਾਈ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਨੈਵ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਸਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਭਵਤਾ ਤੁ ਕृਤੋਨੈਵ ਸਤ੍ਕਾਰੋ ਵਚਸਾਪਿ ਹਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਬੋਲ ਕੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ
ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਤਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜਗਾਮ ਦਯਾਸਿਂਧੁਰ੍ਭਕ੍ਤਵਸ਼੍ਯੋ ऽਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਆ ਗਿਆ।