ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਕਟੋਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨ੍ਦਾਰਂ ਭੈਰਵਂ ਬਾਣਂ ਰੁਰੁਂ ਭੈਰਵਮੇਵ ਚ
ਮੰਦਾਰ, ਭੈਰਵ, ਬਾਣ, ਰੁਰੂ ਤੇ ਭੈਰਵ ਆਪ ਹੀ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਥਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਨ੍
ਸਿੱਧ, ਇੰਦਰ, ਨਾਥ, ਰੁਦਰ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ।
ਵੇਤਾਲਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਟਾਧਰਾਨ੍
ਵੇਤਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦ੍ਯਾ੫ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਨੰਦਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਥੇ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਥਾਂ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਮਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਨਾਯਕੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਪਲ ਇੱਥੇ ਰੁਕੋ।'
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਹਮਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾਯਕਚਸ਼੍ਚੈਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਵਿਨਾਯਕ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—
ਗਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਭ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੌ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਭਰਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਃ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਬਲਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਤੇ ਸੁਚੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ,
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਾਃ ਕੋਸ਼ਲੇਸ਼ਾ ਮਾਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਾਨਯਕੁਭਜ, ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ,
ਤਮਿਮਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵੇ ਸ ਗਣਾਧਿਪਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਅਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਸਹ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
‘ਅੱਜ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਭਰਾ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।’
ਕਰੋਤਿ ਸੁਖਭਙ੍ਗਂ ਯੋ ਨਰਕਂ ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰ੭ਸ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸਿਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਪਤ ਭਗਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਪ੍ਰਸੁ ਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਾਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਵਾ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸ ਨਰਾਧਮਃ
ਚਾਹੇ ਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਭੈਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧੀ, ਐਸਾ ਆਦਮੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਂ ਵਾਪਿ ਹਾਸ੍ਯਾਰ੍ਥਮਥਵੋਦਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਭੁੱਲ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਾਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਨ ਦੋषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵ ਹਿ
ਜੋ ਬੱਚਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ।
ਜਗਤਾਂ ਪਿਤਰੌ ਤੌ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹਨ।
ਵਿਨਾਯਕਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਵਿਨਾਯਕ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤੌ ਤਦਾ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਕੰਦ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰਪਿ ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਹਰ੍ਵੈਜਨਂ ਲੋਕਂ ਚਾਪਿ ਤਪੋ ऽਥ ਸਤ੍ਯਮਪਰਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਪ੍ਯਾਨਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੂਲੋਕ, ਭਵਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਮਹਰ, ਜਨ, ਤਪ, ਸਤ੍ਯ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਹਿ ਗਰ੍ਭਸਲਿਲੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਪ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਾ ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਾਣਪਰਿਪ੍ਸੁਮਾਨਯਦਥੋ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ।