ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਰ੍ਵੀਸ਼ ਸ਼ਿਵਂ ਕੈਲਾਸਵਾਸਿਨਮ੍
ਉਹ ਕੈਲਾਸ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਮਨੋਯਾਯੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸਾਵਕृਤਵ੍ਰਣਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਨਗਰੀਂ ਮਹਤੀਮਲਕਾਭਿਧਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਲਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ।
ਨਾਨਾਰੁਪਧਰੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਃ ਸੁਦੀਰ੍ਘਾਭਿਸ੍ਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਕ੍ਤਕੁਙ੍ਕੁਮਪਿਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਕੰਗਣੀ ਦਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਸਂਗੀਤਸਂਨਾਦਾ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹ
ਉਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਰਗਵ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯਂ ਮਹਾਵਟਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਛਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਂਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੋਲ ਕੰਧ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਕਟੋਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨ੍ਦਾਰਂ ਭੈਰਵਂ ਬਾਣਂ ਰੁਰੁਂ ਭੈਰਵਮੇਵ ਚ
ਮੰਦਾਰ, ਭੈਰਵ, ਬਾਣ, ਰੁਰੂ ਤੇ ਭੈਰਵ ਆਪ ਹੀ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਥਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਨ੍
ਸਿੱਧ, ਇੰਦਰ, ਨਾਥ, ਰੁਦਰ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ।
ਵੇਤਾਲਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਟਾਧਰਾਨ੍
ਵੇਤਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦ੍ਯਾ੫ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਨੰਦਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਥੇ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਥਾਂ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਮਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਨਾਯਕੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਪਲ ਇੱਥੇ ਰੁਕੋ।'
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਹਮਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾਯਕਚਸ਼੍ਚੈਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਵਿਨਾਯਕ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—
ਗਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਭ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੌ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਭਰਾ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਃ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਬਲਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਤੇ ਸੁਚੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ,
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਾਃ ਕੋਸ਼ਲੇਸ਼ਾ ਮਾਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਾਨਯਕੁਭਜ, ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ,
ਤਮਿਮਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵੇ ਸ ਗਣਾਧਿਪਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਅਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਸਹ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
‘ਅੱਜ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਭਰਾ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।’
ਕਰੋਤਿ ਸੁਖਭਙ੍ਗਂ ਯੋ ਨਰਕਂ ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰ੭ਸ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸਿਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਪਤ ਭਗਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਪ੍ਰਸੁ ਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।