ਪਰਿਤੋ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ ਗੋਲ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਰੇਜੇ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਥਾ ਨਾਭਿਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰਗਾ
ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਚਕਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੇਜੁਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀ ਗਣਮਧ੍ਯਸਂਸ੍ਥਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਥਾ ਤਾਃ ਪਰਿਤੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਯਃ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਕਿਰਨ੍ਨਨ੍ਦਨਮਾਲ੍ਯਵਰ੍षੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਰਾਮਮਹੀਨਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਾਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤੌਰ੍ਯਤ੍ਰਿਕਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਨਿ ਭਾਨ੍ਤੀਵ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨਖਦਨ੍ਤਪਾਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੌਰ-ਯਤ੍ਰਿਕਾ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਨृਪਯੁਦ੍ਧਮਣ੍ਡਲਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਭृਸ਼ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਗੋਲ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪृਥਕ੍ਚਕਾਰਾਤਿਬ ਲਾਂਸ੍ਤੁ ਮਣ੍ਡਲਦ੍ਵਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਰਾਤ੍ਤਚਾਪਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਲਕੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਰੋ ਵृषਾਸ੍ਯੋ ਵृषਸ਼ੂਰਸੇਨੌ ਜਯਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਭਿਨ੍ਨਧੈਰ੍ਯਾਃ
ਸ਼ੂਰ ਵੀਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਸਯ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸ਼ੂਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਤੇ ਜਯਧਵਜ — ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ।
ਪृਥਗ੍ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਸੁਪਰੀਪ੍ਸਵੋ ਨृਪਾ ਨ ਕੋ ऽਪਿ ਕਾਂਸ੍ਵਿਦ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤ੍ਤਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਮਨ੍ਵਿਤੋ ऽਸਾਵਕृਤਵ੍ਰਣੇਨ ਸਸ੍ਨੌ ਮੁਦਾਗਤ੍ਯ ਚ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮ੍
ਉਹ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਜਦ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਰ੍ਵੀਸ਼ ਸ਼ਿਵਂ ਕੈਲਾਸਵਾਸਿਨਮ੍
ਉਹ ਕੈਲਾਸ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਮਨੋਯਾਯੀ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸਾਵਕृਤਵ੍ਰਣਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਨਗਰੀਂ ਮਹਤੀਮਲਕਾਭਿਧਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਲਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ।
ਨਾਨਾਰੁਪਧਰੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਃ ਸੁਦੀਰ੍ਘਾਭਿਸ੍ਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਪੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਕ੍ਤਕੁਙ੍ਕੁਮਪਿਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਕੰਗਣੀ ਦਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਸਂਗੀਤਸਂਨਾਦਾ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹ
ਉਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਰਾਜਨ੍ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਰਗਵ, ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚ੍ਛਾਯਂ ਮਹਾਵਟਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਛਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਂਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੋਲ ਕੰਧ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਕਟੋਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨ੍ਦਾਰਂ ਭੈਰਵਂ ਬਾਣਂ ਰੁਰੁਂ ਭੈਰਵਮੇਵ ਚ
ਮੰਦਾਰ, ਭੈਰਵ, ਬਾਣ, ਰੁਰੂ ਤੇ ਭੈਰਵ ਆਪ ਹੀ।
ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਥਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਨ੍
ਸਿੱਧ, ਇੰਦਰ, ਨਾਥ, ਰੁਦਰ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ।
ਵੇਤਾਲਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਟਾਧਰਾਨ੍
ਵੇਤਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦ੍ਯਾ੫ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਨੰਦਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਥੇ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਥਾਂ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਮਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਨਾਯਕੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਪਲ ਇੱਥੇ ਰੁਕੋ।'
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਹਮਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।