ਤਾਰਾਭਿਧਾਯੈ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਪਰਾਯੈ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਰਾਧਿਤਪਾਦੁਕਾਯੈ
ਤਾਰਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯਾਸ੍ਤਪੁਰਤ੍ਰਯਾਯੈ ਬਾਲਾਦਿਕਾਯੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਭਿਧਾਯੈ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੀ ਰਾਜਾ, ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬਕਾਨਨਾਯੈ ਬਹੁਸਾਖ੍ਯਦਾਯੈ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਨਾਨਾਸੁਰਦਾਨ੍ਵਾਯੈ
ਬਗਲੇ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਨਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੀਤਾਂਬਰਾਯੈ ਪਵਨਾਸ਼ੁਗਾਯੈ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾਯੈ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਤੁਤਾਯੈ
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਲਘੁਕ੍ਰਮਾਯੈ ਲਲਿਤਾਭਿਧਾਯੈ ਲੇਖਾਧਿਪਾਯੈ ਲਵਣਾਕਰਾਯੈ
ਹਲਕੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਲਿਤਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਲਿਖਾਈ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਰਮਾਭਿਧਾਯੈ ਰਤਿਸੁਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਰੋਗਾਪਹਾਯੈ ਰਚਿਤਾਖਿਲਾਯੈ
ਰਮਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਤਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਧਰੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿੱਛੋਂ, ਸਾਹਮਣੇ, ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉਪਰੋਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਾ ਕृਤਾਂ ਪਾਲਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਓ, ਹੇ ਭਦਰਕਾਲੀ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਤਰਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਵਤ੍ਸ ਰਾਮ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਵਤਸ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।
ਮਾਤਰ੍ਯਦਿ ਵਰੋ ਦੇਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਭਕ੍ਤਵ ਤ੍ਸਲੇ
ਹੇ ਮਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ—
ਇਤਿ ਮੇ ऽਭਿਹਿਤਂ ਦੇਵਿ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਯ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਸੁਚੰਦਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਥੋਦ੍ਯਤੋ ऽਭੂਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਧਾਯ ਰਾਮੇਣ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਸਭਂ ਤਦਾ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਅਸਤਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਕृਤਪ੍ਰਣਾਮਾ ਸਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੋ ਜਗਦਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੀ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭੂਦਥ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਣੇਭੂਪਵਧਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਥਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ।
ਅਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਣੇਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਰਾਮਂ ਕਾਲਾਤਕੋਪਮਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਪੁਕਾਰਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ऽਪਿ ਬਾਣੈਃ ਸਂਝਦਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰਬਨ੍ਧਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਮੇਘਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਬਦਲ ਉਠੇ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੁਮਵਾਸृਜਤ੍
ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤਤ੍ਰਾਭਿਸਂਦਧੇ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ ਸੋ ऽਪ੍ਯਾਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵਾਰਗਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਧਾਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਉਥੇ ਵਧਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕੈਕੇਨ ਚ ਬਾਣੇਨ ਹृਦਿ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਭੁਜਦ੍ਵਯੇ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਲ, ਸਿਰ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚੈਵਂ ਪੀਡੀਤੋ ਰਾਮਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।