ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਿਖੇ ਸਂਦਧੇ ਚਾਨਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਹृष੍ਟੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹ
ਸੁਚੰਦ੍ਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੌ ਨਾਰਾਯਮਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਭੂਪਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ,
ਗਦਾਂ ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਕੋਪਾਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨृਪਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਿਵਸ਼ੂਲਂ ਚ ਰਾਮੋ ਨृਪਤਯੇ ਯਦਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸ਼ੂਲ ਵੀ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਪੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਿਂਹਸ੍ਥਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਵਲ੍ਲਭਾਯੈ ਜਗਤ੍ਸਵਿਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਯੈ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤ੍ਯੈ ਹਿਮਵਦ੍ਭਵਾਯੈ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਦ੍ਧਙ੍ਗਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਯੈ
ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਰਧ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਾਰਾਭਿਧਾਯੈ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਪਰਾਯੈ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਰਾਧਿਤਪਾਦੁਕਾਯੈ
ਤਾਰਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯਾਸ੍ਤਪੁਰਤ੍ਰਯਾਯੈ ਬਾਲਾਦਿਕਾਯੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਭਿਧਾਯੈ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੀ ਰਾਜਾ, ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬਕਾਨਨਾਯੈ ਬਹੁਸਾਖ੍ਯਦਾਯੈ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਨਾਨਾਸੁਰਦਾਨ੍ਵਾਯੈ
ਬਗਲੇ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਨਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੀਤਾਂਬਰਾਯੈ ਪਵਨਾਸ਼ੁਗਾਯੈ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾਯੈ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਤੁਤਾਯੈ
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਲਘੁਕ੍ਰਮਾਯੈ ਲਲਿਤਾਭਿਧਾਯੈ ਲੇਖਾਧਿਪਾਯੈ ਲਵਣਾਕਰਾਯੈ
ਹਲਕੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਲਿਤਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਲਿਖਾਈ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਰਮਾਭਿਧਾਯੈ ਰਤਿਸੁਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਰੋਗਾਪਹਾਯੈ ਰਚਿਤਾਖਿਲਾਯੈ
ਰਮਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਤਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਧਰੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿੱਛੋਂ, ਸਾਹਮਣੇ, ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉਪਰੋਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਾ ਕृਤਾਂ ਪਾਲਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਓ, ਹੇ ਭਦਰਕਾਲੀ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਤਰਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਵਤ੍ਸ ਰਾਮ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਵਤਸ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।
ਮਾਤਰ੍ਯਦਿ ਵਰੋ ਦੇਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਭਕ੍ਤਵ ਤ੍ਸਲੇ
ਹੇ ਮਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ—
ਇਤਿ ਮੇ ऽਭਿਹਿਤਂ ਦੇਵਿ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਯ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਸੁਚੰਦਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਥੋਦ੍ਯਤੋ ऽਭੂਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਧਾਯ ਰਾਮੇਣ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਸਭਂ ਤਦਾ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਅਸਤਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਕृਤਪ੍ਰਣਾਮਾ ਸਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੋ ਜਗਦਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੀ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭੂਦਥ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਣੇਭੂਪਵਧਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਥਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆ ਗਿਆ।
ਅਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਣੇਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਰਾਮਂ ਕਾਲਾਤਕੋਪਮਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਪੁਕਾਰਿਆ।