ਬृਹਦ੍ਬਲਂ ਚ ਗਦਯਾ ਵਿਦਰ੍ਭਂ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਿਦਰਭ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮਾਗਧਞ੍ਚਰਣਾਘਾਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਗਧਨ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵਿਧਾਨਜ੍ਞਾਃ ਪृष੍ਟੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਹੈਹਯਮ੍
ਜੋ ਹੈਹਯਾ ਸਹੀ-ਗਲਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰਾਵਨ੍ਤਯਸ੍ਤਥਾ
ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ, ਤੇ ਸੌਰਾਟ੍ਰ ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ,
ਸ਼ਰਜਾਲਾਵृਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਮਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਜੰਗ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ, ਰਾਮ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਰਾਮਚਰਿਤਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਹਰਿਣੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਦੱਸੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ,
ਉਦਤਿष੍ਠਦ੍ਰਣਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਨੀਹਾਰਾਦਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਕੁਹਾਸੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਰ੍ਹ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਭੂਪਵਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦੀਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ,
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਜਃ
ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਸੁਚੰਦਰ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਕਮਹਾਵੀਰਾ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ੍ਤੋਯਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੂਪਤੇ
ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਮਹਾ-ਅਸਤਰ ਵਰਤੇ ਗਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਸ਼ੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਲਾਤਕਯਮੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਪਰਸ਼ੂ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਠ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਕਰ੍षਕਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਕ੍ਵਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤृਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਖੇਤ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਫਸਲ ਤੇ ਘਾਹ ਕੱਟਦਾ ਹੈ,
ਲਕ੍ਸ਼ਰਾਜਨ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਦਾਰਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਲੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿੱਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕੱਟੀ ਗਈ।
ਤਾਵੁਭੌ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੌ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੌ
ਉਥੇ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਮੋ ऽਸ੍ਮੈ ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪਿ ਹਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਰਾਮਃ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪृਥਿਵੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਿਖੇ ਸਂਦਧੇ ਚਾਨਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਹृष੍ਟੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹ
ਸੁਚੰਦ੍ਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥੌ ਨਾਰਾਯਮਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਭੂਪਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ,
ਗਦਾਂ ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਕੋਪਾਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨृਪਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਿਵਸ਼ੂਲਂ ਚ ਰਾਮੋ ਨृਪਤਯੇ ਯਦਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸ਼ੂਲ ਵੀ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਪੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਿਂਹਸ੍ਥਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਵਲ੍ਲਭਾਯੈ ਜਗਤ੍ਸਵਿਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਾਯੈ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤ੍ਯੈ ਹਿਮਵਦ੍ਭਵਾਯੈ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਦ੍ਧਙ੍ਗਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਯੈ
ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਰਧ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।