ਨਾਸ੍ਮਾਰ੍ष੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਝਰਾਪਾਤ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਤੁਕਾਮਾ ਜਲਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਨਿਰਝਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਦृਚ੍ਛਾਤੋ ਜਗृਹੇ ਤਾਂ ਭਯਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚਵਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਮृਤਸ਼੍ਚੈਣੀਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ।
ਜਾਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਜਾਨੇ ਵੈ ਕ੍ਵ ਗਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ऽਗ੍ਰਜਾਃ
ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਭਲੀਏ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਯਾਤ੍ਸੋ ऽਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹਰਿਣਾ ਧੁਨਾ
ਇਸ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਲਂ ਪੀਤਂ ਮਧ੍ਯਮੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਸੀ।
ਤੇਨਾਨੇਕਭਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪਾਤਕਂ ਨਾਸ਼ਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਕਈ ਜਨਮ ਹੋਏ; ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਸ਼ੁਭਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਯੇषੁ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਿਰਰਾਮ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰਾਮਮਨਾ ਤੁਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ऽਭੂਚ੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਹਰ੍षਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇਮ ਵਿਸ੍ਮਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕੀਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਚਕਾ ਰਾਤਿਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਧਿਆਨ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਪृष੍ਠਸਂਲਗ੍ਨਂ ਮृਗਯੁਗ੍ਮਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਹਿਰਣ ਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯਾਗਾਦਗਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਂਮੁਖਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਿਰਣ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਪਦ੍ਗਤਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਝੀਲ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਚ੍ਯਂਭੋ ਜਗਾਮਾਗਸ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਂਪੂਰਯਿਤੁਂ ਕੁਣ੍ਡਾਨਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਵਿਧੇਃ
ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਕੂੰਡੇ ਭਰਨ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਕੁਂਭਜਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕੁੰਭਜਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਟਰੈਰਰ੍ਜੁਨੈਰ੍ਨਿਂਬੈਃ ਪਾਰਿਭਦ੍ਰਧਵੇਗੁਦੈਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਅਰਜੁਨ, ਨਿੰਬ, ਪਾਰਿਭਦਰ, ਧਵਾ ਤੇ ਗੁਦਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯਕृਤਵ੍ਰਣਸਂਯੁਤਃ
ਉਥੇ, ਰਾਮੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਜਖਮ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ੍ਤਿਮਿਤੋਦਸਰਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਾਫ ਝੀਲ।
ਨਨਾਮ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਾਭਿਧਾਨਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਨਮਸ੍ਤੇ ਲੋਕਭਾਵਨ
''ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਛਾਣੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ।''
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਗਤਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਯਾਸਨਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਆਗਤ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ, ਤਪ, ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ।
ਭਵਤ੍ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੀਸ਼ ਕੁਸ਼ਲਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਮृਗਸ਼੍ਚੈਕੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮਧ੍ਯਮੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਮੱਧਲੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਹਿਰਨ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।