ਲੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ।
ਸੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਂ ਸਪਾਤਾਲਂ ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਪਰਮ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੋ ऽष੍ਟੌ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪੁਨਾ ਰੁਦ੍ਰਵਪੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਤੇ ਤਂ ਕਾਲਰੂਪਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਾਮਕਰੇਣ ਲੀਲਯਾ ਦਧ੍ਰੇ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਰਂ ਕृਪਾਰ੍ਣਵਃ
ਫਿਰ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵਾਮ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਾਮਾਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਪ੍ਯੁਮਾਂ ਕृਪਾਰ੍ਦ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾਖਿਲਕਾਮਪੂਰਕਃ
ਉਮਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲੇ।
ਵਿਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ਾਹਂ ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਂ ਭਵਤੋ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਂ ਪਤਿ ਗੁਰੁਂ ਕृਪਾਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮੁਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਜਗਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕਾਮਮੇਵ ਮੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਦੇਵ ਜਮਦਗ੍ਨਿਃ ਪਿਤਾ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਿਥਿ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸਾ ਧੇਨੁਸ੍ਤਂ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਵਾਂ ਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਹ ਗਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮਾਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰਾਰੁਦਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋਈ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਦੇਵ ਹ੍ਯਹਮਪ੍ਯਾਗਤੋ ਵਨਾਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਵੀ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾਂਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ऽਜੀਵਯਤ੍ਪਿਤਰਂ ਮਮ
ਉਹ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਦੇਵ ਸਾਤ੍ਵਯਨ੍ਮਾਤਰਂਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਦੇਵ ਨੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਵਚਨ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵਤ੍ਸਂਖ੍ਯਮਹਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਨੀ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮਹਾਦੇਵੋ ਹ੍ਯਤੋ ਨਾਥ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਣਮਿਹਾਗਤਃ
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।
ਬਭੂਵਾਨਮ੍ਰਵਦਨਸ੍ਛਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਵੈਰਸਾਧਕਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਕੋਪੇਨ ਸਾਹਸਸ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਬਟੋ
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।
ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਲੀਲਯਾ ਯੇਨ ਰਾਵਣੋ ऽਪਿ ਨਿਰਾਕृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਭੰਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਵਣ ਵੀ ਥੱਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯਾ ਚ ਤਂ ਕਥਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਪੁੱਤ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਭ੍ਯਧਾਦ੍ਭਦ੍ਰਯਾ ਵਾਯਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸੁਤਂ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਕਵਚ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਭੂਪਾਂ ਮਹੀਂ ਚਾਪਿ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰੇਗਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਂ ਨਾਮ ਕਵਚਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਵਿਜੈ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਬੜਾ ਅਚੰਭਤ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ, ਵਾਯੁ ਅਸਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਵੀ,
ਗਦਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ਼ੂਲਂ ਦਣ੍ਡਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਸ਼ੂ, ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਡੰਡਾ,