ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਮਣਿਵੇਦਿਭਿਃ
ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤੈਃ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਨਾਨਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਵ ਸਂਗਤਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਅਜਬ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਕਰਾਲਦਨ੍ਤਾਸ੍ਯੌ ਵਿਕृਤਾਰਕ੍ਤਲੋਚਨੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ, ਵਿਗੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਰੱਤੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗੌ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਂਬਰੌ ਚ ਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਭੀਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਹ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮਾਮਥਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਨੁਚਰੌ ਚ ਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧੌਘੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸਭਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ, ਸਭਾ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਿਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗਂ ਚ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਉ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਨਨਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਯੋਕੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਪ੍ਰਕਰੈਰ੍ਮੁਦਾ
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨਮਾਮ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਃ
ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਗਿਰਾ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਿਭੁਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਭੁਜਙ੍ਗਭੂषਣਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਨृਕਪਾਲਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਭਯੰਕਰ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਰੂਪਧृਗ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੇਦ ਕृਪਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਬੁਦ੍ਧ੍ਯੋਰਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨਿਰਾਕਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਯਂ ਵਿਦੁਰ੍ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਲੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ।
ਸੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਂ ਸਪਾਤਾਲਂ ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਪਰਮ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੋ ऽष੍ਟੌ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪੁਨਾ ਰੁਦ੍ਰਵਪੁਸ੍ਤਥਾਨ੍ਤੇ ਤਂ ਕਾਲਰੂਪਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਾਮਕਰੇਣ ਲੀਲਯਾ ਦਧ੍ਰੇ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਰਂ ਕृਪਾਰ੍ਣਵਃ
ਫਿਰ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵਾਮ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਾਮਾਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਪ੍ਯੁਮਾਂ ਕृਪਾਰ੍ਦ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾਖਿਲਕਾਮਪੂਰਕਃ
ਉਮਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲੇ।
ਵਿਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ਾਹਂ ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਂ ਭਵਤੋ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਂ ਪਤਿ ਗੁਰੁਂ ਕृਪਾਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮੁਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਜਗਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕਾਮਮੇਵ ਮੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।