ਦਿਵ੍ਯਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚਾਪਿ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਇਕਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਅਥਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ,
ਯਦਧੋ ਧ੍ਰੁਵਲੋਕਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਹੇਠਾਂ ਧ੍ਰੁਵ ਲੋਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਉਪਮਾਨੇਨ ਰਹਿਤਂ ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਕਈ ਅਜਬਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਤਪਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮਤ੍ਸਰਾ ਜਨਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਕੋਟੀਆਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯੋਗੇਨ ਯੋਗਿਨਾ ਸृष੍ਟਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਹਿ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰੋਵਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਮਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰਤ੍ਨਰਚਿਤਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਮਣਿਵੇਦਿਭਿਃ
ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤੈਃ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਨਾਨਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਵ ਸਂਗਤਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਅਜਬ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਕਰਾਲਦਨ੍ਤਾਸ੍ਯੌ ਵਿਕृਤਾਰਕ੍ਤਲੋਚਨੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ, ਵਿਗੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਰੱਤੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗੌ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਂਬਰੌ ਚ ਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਭੀਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਹ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮਾਮਥਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਨੁਚਰੌ ਚ ਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧੌਘੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸਭਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ, ਸਭਾ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਿਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗਂ ਚ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਉ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਨਨਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਯੋਕੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਪ੍ਰਕਰੈਰ੍ਮੁਦਾ
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨਮਾਮ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਃ
ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਗਿਰਾ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਿਭੁਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਭੁਜਙ੍ਗਭੂषਣਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਨृਕਪਾਲਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਭਯੰਕਰ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਰੂਪਧृਗ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੇਦ ਕृਪਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਬੁਦ੍ਧ੍ਯੋਰਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨਿਰਾਕਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਯਂ ਵਿਦੁਰ੍ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।