ਸृष੍ਟਿ ਰੇषਾ ਭਗਵਤਃ ਸਂਭਵੇਤ੍ਕृਪਯਾ ਬਟੋ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਣੀ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਭਵਤਾ ਕृਤਾ
ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਤੂੰ ਖਾਈ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੋषੇਣ ਪਿਤੁਃ ਪਰਿਭਵੇਨ ਚ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ,
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਾ ਤਿਰੋਭੂਤਾ ਹਰੇਰੇਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਆਵirbhਾਵ ਅਤੇ ਲੁਕਾਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਯਾਸੇਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬਹਵੋ ਭੂਪਾਃ ਸਂਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਕਿਙ੍ਕਰਾਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।
ਬਿਭ੍ਰਤਃ ਕਵਚਾਨ੍ਯਙ੍ਗੇ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਰਢਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯੇ ਤੁ ਸਮਾਰਬ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੇਜਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇਗੀ।
ਯਥਾਕਥਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਲਭਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਸੁਚਿਤ ਕਰ।
ਦਿਵ੍ਯਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚਾਪਿ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਇਕਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਅਥਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ,
ਯਦਧੋ ਧ੍ਰੁਵਲੋਕਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਹੇਠਾਂ ਧ੍ਰੁਵ ਲੋਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਉਪਮਾਨੇਨ ਰਹਿਤਂ ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਕਈ ਅਜਬਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਤਪਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮਤ੍ਸਰਾ ਜਨਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਕੋਟੀਆਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯੋਗੇਨ ਯੋਗਿਨਾ ਸृष੍ਟਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਹਿ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰੋਵਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਮਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰਤ੍ਨਰਚਿਤਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਮਣਿਵੇਦਿਭਿਃ
ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤੈਃ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਨਾਨਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਵ ਸਂਗਤਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਅਜਬ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਕਰਾਲਦਨ੍ਤਾਸ੍ਯੌ ਵਿਕृਤਾਰਕ੍ਤਲੋਚਨੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ, ਵਿਗੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਰੱਤੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗੌ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਂਬਰੌ ਚ ਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਭੀਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਹ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮਾਮਥਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਨੁਚਰੌ ਚ ਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧੌਘੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸਭਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ, ਸਭਾ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਿਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।