ਸ ਯਦ੍ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਵਿਭੁਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਆਖੇਗਾ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਮਗਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਣਿਸ੍ਤਂਭੈਰ੍ਵਿਮੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੂਨਹਰੀ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਣਾਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਧ੍ਯਾਯਤਂ ਯਤਮਾਨਸਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਵ੍ਯਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਭृਗੂਦ੍ਵਹਃ
ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਤ੍ਸ ਕਥਮਾਗਮਨਂ ਕृਥਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਉਵਾਚ ਰਾਮਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸृष੍ਟਿ ਰੇषਾ ਭਗਵਤਃ ਸਂਭਵੇਤ੍ਕृਪਯਾ ਬਟੋ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਣੀ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਭਵਤਾ ਕृਤਾ
ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਤੂੰ ਖਾਈ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੋषੇਣ ਪਿਤੁਃ ਪਰਿਭਵੇਨ ਚ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ,
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਾ ਤਿਰੋਭੂਤਾ ਹਰੇਰੇਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਆਵirbhਾਵ ਅਤੇ ਲੁਕਾਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਯਾਸੇਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬਹਵੋ ਭੂਪਾਃ ਸਂਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਕਿਙ੍ਕਰਾਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।
ਬਿਭ੍ਰਤਃ ਕਵਚਾਨ੍ਯਙ੍ਗੇ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਰਢਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯੇ ਤੁ ਸਮਾਰਬ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੇਜਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇਗੀ।
ਯਥਾਕਥਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਲਭਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਸੁਚਿਤ ਕਰ।
ਦਿਵ੍ਯਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚਾਪਿ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਇਕਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਅਥਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਯੋਗਿਗਮ੍ਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ,
ਯਦਧੋ ਧ੍ਰੁਵਲੋਕਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਹੇਠਾਂ ਧ੍ਰੁਵ ਲੋਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਉਪਮਾਨੇਨ ਰਹਿਤਂ ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਕਈ ਅਜਬਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਤਪਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮਤ੍ਸਰਾ ਜਨਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਕੋਟੀਆਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯੋਗੇਨ ਯੋਗਿਨਾ ਸृष੍ਟਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਹਿ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰੋਵਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਮਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰਤ੍ਨਰਚਿਤਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।