ਉਤ੍ਥਾਯਾਸ੍ਮੈ ਦਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਰਮਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਿਮਿਦਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਜੀਵਿਨ੍ਯਾ ਵਿਨਯਾ ਤਂ ਸਿषੇਚ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ਨਿਦਮ੍
ਸੰਜੀਵਿਨੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ।
ਤੇਨਾਸੌ ਜੀਵਤਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤ ਇਵਚੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵਥਾਰ੍ਚੀਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗ੍ਰਰੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਫਿਰ ਅਰਚੀਕ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਦੂਜਾ ਗੁਰੂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨਨਾਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨृਪਤੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋ ऽਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਹਂ ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮੇ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਸਭ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਭਗਵਨ੍ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਤਵ ਮਾਨਦ
ਭਗਵਾਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾऽਨੀਤਂ ਰਾਮੇਣਾਰ੍ਧ੍ਯਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ ਲਿਆਇਆ।
ਤਜ੍ਜਲਂ ਸ਼ਿਰਸਾਧਤ੍ਤ ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁष੍ਟੇਨ ਪਾਤਕਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਮੰਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਸਾਧੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਧੂ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਤੇ
ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਕृਤਵਾਨ੍ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਯ ਤਵਾਨਘ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ—
ਦ੍ਵਿਜਾਪਰਾਧਤੋ ਮੂਢ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਯਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯਨृਪਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਇਹ ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦੁਰਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤਰ੍ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੀ ਵਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਭਾਵਿਨੋਰ੍ऽਥਸ੍ਯ ਚ ਬਲਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਾਨਦ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਾਦ੍ਧਰੇਰਂਸ਼ਾਲ੍ਲਬ੍ਧਬੋਧੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਜੋ ਹਰਿ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ।
ਯਥਾਗਤਂ ਯਯੌ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਗਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਭਾਰ੍ਗਵਚਰਿਤੇ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਉਪੋਧਾਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਯਚ੍ਚਕਾਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜੋ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਞ੍ਚਞ੍ਛ੍ਵਾਸਾਨ੍ਮੁਹਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਾਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਸਭ ਲੋਕ, ਭਟਕ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵੈਰ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਤਥਾਪ੍ਯੇਨਂ ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜੇ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਜਮਦਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾਹਸਭਾषਿਣਮ੍
ਜਮਦਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਕਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।