ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਯੌਵਨਭਰਾਸਵਲ੍ਗੁਗੀਰ੍ਭਿਃ ਸ ਪ੍ਰੇਮਮਨ੍ਥਰਕਟਾਕ੍ਸ਼ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਚਲਾਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਮਤਾ ਦਿਖਾਈ।
ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਤੁਲਿਤਸੌਭਗਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਰੂਪਾਭਿਲਾषਮਧੁਰਾਕृਤਿਰਞ੍ਜਿਤਾਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਕਰਤੀਆਂ ਸੋਹਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੋਣੀਭਰਾਕ੍ਰਮਣਖੇਦਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤਾਸ੍ਮृਗਾਰਕ੍ਤਪਾਵਕਰਸਾਰੁਣਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਭੂਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਪਾਵਡਰ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕਮਰ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਥਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਚੁਮ੍ਬਿਤਸਕੁਨ੍ਤਲਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਕਾਞ੍ਚੀਕਲਾਪਪਰਿਸ਼ਿਞ੍ਜਿਤਨੂਪੁਰਾਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹਾਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕੰਜੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਭਾਵੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਨਿਜਪ੍ਰਿਯਧੈਰ੍ਯਬਨ੍ਧਸਰ੍ਵਾਪਹਾਰਚਤੁਰੇषੁ ਕृਤਾਨ੍ਤਰਾਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਵ-ਚਿਹਰੇ ਇੰਨੇ ਚਤੁਰ ਸਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਵੀਣਾਪ੍ਰਵੀਣਤਰਪਾਣਿਤਲਾਙ੍ਗੁਲੀਭਿਰ੍ਗਂਭੀਰਚਕ੍ਰਚਟੁਵਾਦਰਤੋਤ੍ਸੁਕਾਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਰੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਕਾਮਪ੍ਰਯੋਗਨਿਪੁਣਾਭਿਰਹੀਨਸਂਪਦੌਦਾਰ੍ਯਰੂਪਗੁਣਸ਼ੀਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾਭਿਃ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ, ਸੋਹਣੇ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਪੁਂਭਿਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਗੁਣਗਣੋਚਿਤਰੂਪਸ਼ੋਭੈਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤੈਰ੍ਗृਹਚਰੈਃ ਪਰਿਤਃ ਪਰੀਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪੌਰੈਰਸ਼ੇषਾਰ੍ਥਗੁਣੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦਧ੍ਯਾਸ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਕਾਮੈਃ
ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਤੇ ਗੁਣ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।
ਰਥਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਖਰੋष੍ਟ੍ਰਗੋਜਾਯੋਗ੍ਯੈਰਨੇਕੈਰਪਿ ਮਨ੍ਦਿਰੈਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਉਠਾਂ, ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਲਈ ਕਈ ਮਹਲ ਤੇ ਘਰ ਸਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਦਿਕਾਨਾਂ ਰਥਿਸਾਰਥੀਨਾਂ ਗृਹੈਸ੍ਤਥਾ ਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਨਾਂ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਮਾਗਧ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ-ਕਵੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਘਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਹਾਧਨੋਪਸ੍ਕਰਸਾਧੁਨਿਰ੍ਮਿਤੈਰ੍ਗृਹੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਗਣਿਕਾਜਨਾਨਾਮ੍
ਤੇ ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਧ੍ਵਚੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਤਾਕਿਕਾਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਪਟੈਰ੍ਮਣ੍ਡਪਿਕਾਭਿਰੁਨ੍ਨਤੈਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਮੰਡਪ ਚਮਕਦੇ ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਨਾਰਵਾਢ੍ਯਰਮਣੀਯਤਟਾਕਵਾਪੀਸਰੋਵਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਲੋਪਪਨ੍ਨੈਃ
ਕਈ ਸੁਹਣੇ ਪੋਖਰ, ਕੂਏਂ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰੋਪਿਤਮਨੋਰਮਨਾਗਕੇਤਕੀਪੁਨ੍ਨਾਗਚਂਪਕਵਨੈਸ਼੍ਚ ਪਤਤ੍ਰਿਜੁष੍ਟੈਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨਾਗ, ਕੇਤਕੀ, ਪੁੰਨਾਗ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਬਾਗ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਪਰਿਤੋਪਵਨਾਲਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼ੋਭਿਤਂ ਜਗਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਨੀਯਰੂਪੈਃ
ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੋਖੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਥ ਸੁਰਾਸੁਰਮਨੋਰਮਭੋਗਸਂਪਦ੍ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਮਾਨਵਿਭਵਂ ਨਗਰਂ ਨਰੇਦ੍ਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮੁਨਿਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਹੋਮਧੇਨ੍ਵਾ ਸਂਪਾਦਿਤਂ ਨਰਪਤੇ ਰੁਚਿਰਾਤਿਥੇਯਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਜਾ-ਜਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਮਧਿਪਤੇਸ੍ਤਰਸਾ ਸਮੀਪਂ ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਮੁਨਿਸੁਤਸ੍ਤਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾ ਤਤੋ ਮੁਨਿਵਰੇਣ ਕृਤਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਃ ਸਂਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਵਰਂ ਸ੍ਵਕृਤੇ ਕृਤਂ ਤਤ੍
ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਰ੍ਦ੍ਧਿਮਸ਼ੇषਲੋਕਸਂਮੋਹਿਨੀਮ੍ ਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ ਰਾਜਵਰ੍ਯਃ
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਉਹ繁荣 ਦੇਖੀ ਜੋ ਹਰ ਇਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਨਯਨਾ ਲਿਯੂਥਪਾਨੈਕਪਾਤ੍ਰੋਚਿਤਚਾਰੁਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸ਼ਕਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਲ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜਪਥਾਤ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪੌਰਾਙ੍ਗਨਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਵਾਰਿਸਿਕ੍ਤੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਭ੍ਯਾਗਤਾਰ੍ਹਣਸਮੁਤ੍ਸੁਕਪੌਰਕਾਨ੍ਤਾ ਹਸ੍ਤਾਰਵਿਨ੍ਦਗਲਿਤਾਮਲਲਾਜਵਰ੍षੈਃ
ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਨਗਰ ਦੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਚਾ ਲਾਜ (ਭੁੰਨਿਆ ਚਾਵਲ) ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਪੌਰਵਨਿਤਾਞ੍ਜਨਰਤ੍ਨਸਾਰਮੁਕ੍ਤਾਭਿਰਪ੍ਯਨੁਪਦਂ ਪ੍ਰਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਮਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਕਾਜਲ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੇ ਮੋਤੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਤਪਃਸ਼੍ਰਿਯ ਮੁਦਾਰਗਣਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਤਰਾਂ ਸ੍ਪृਹਣੀਯਸ਼ੋਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤਪ ਦੀ ਚਮਕ, ਉੱਚਾ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਦੇਖੀ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੇਨੇ ਚ ਹੈਹਯਪਤਿਰ੍ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੀ ਮਨੋਹਰਤਰਾ ਮਹਿਤਾ ਹਿ ਸਂਪਤ੍
ਹੈਹਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ繁荣, ਜੋ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲਣੀ ਵਾਕਈ ਵਿਰਲੇ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇਪੁਰਂ ਪੁਰਜਨੋਪਚਿਤਾਂ ਵਿਭੂਤਿਮਾਲੋਕਯਨ੍ਸਹ ਪੁਰੋਹਿਤਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਾਰ੍ਥੈਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਜਾ ਤਤੋ ਮੁਨਿਵਰੋਪਚਿਤਾਂ ਸਪਰ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨੁਰੂਪਮਿਹ ਸਾਨੁਚਰੋ ਲਭਸ੍ਵ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਚੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਪੌਰੇਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾਰ੍ਹਣਪਾਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮੁਦਾ ਵਿਰਚਿਤਾਜਲਿਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।